We wrześniu 1939 walczył w obronie Warszawy w szeregach lotniczego batalionu szturmowego. 29 września, po kapitulacji załogi stolicy, dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo przebywał w Oflagu II A Prenzlau, a od 24 lutego 1941 w Oflagu II E Neubrandenburg.
W 1945 wraz z rodziną osiedlił się we Wrocławiu i został zaangażowany do prac związanych z organizacją i uruchomieniem tamtejszego lotniska. Od 1946 był kierownikiem lokalnego oddziału PLL LOT. W 1949 oddelegowano go do Sztokholmu, gdzie tworzono przedstawicielstwo PLL LOT. W 1952 powrócił do Wrocławia, gdzie 30 maja 1953 zmarł nagle, mając 46 lat. Spoczywa na Cmentarzu Osobowickim. Jego nazwisko nosi jedna z ulic na wrocławskim osiedlu KozanówEwa Kobel Patroni wrocławskich ulic, placów i zaułków, Wrocław 2008.. mały|Grób Piotra Ignuta na Cmentarzu Osobowickim
Kontrowersje Życiorys Piotra Ignuta przedstawiony w napisanej przez Huberta Kazimierza Kujawę Księdze Lotników Polskich Poległych, Zmarłych i Zaginionych w latach 1939–1946 odbiega od powyższego. Tamtejszy biogram zamieszczony na s. 16 w tomie II przedstawia, że Piotr Ignut po ukończeniu Szkoły w Dęblinie został skierowany do służby w 4 Pułku Lotniczym w Toruniu, gdzie będąc obserwatorem, latał w 41 Eskadrze Liniowej.