Ring (tytuł oryg. The Ring) – brytyjski niemy melodramat sportowy z 1927 w reżyserii i według scenariusza Alfreda Hitchcocka. W rolach głównych wystąpili Carl Brisson, Lillian Hall-Davis i Ian Hunter. Osią filmu jest rywalizacja dwóch bokserów (Brisson i Hunter) nie tylko na polu sportowym, ale i o względy tej samej kobiety (Hall-Davis).

Ring, jako pierwszy film zrealizowany przez Hitchcocka dla wytwórni British International Pictures (BIP), otrzymał entuzjastyczne recenzje krytyków, którzy podkreślali wysoką jakość oraz efektowną pracę kamery. Publiczność była z kolei pod wrażeniem efektów montażowych, wzorowanych na radzieckiej szkole. Ring jest jedynym filmem w dorobku Hitchcocka, w którym został on wymieniony jako samodzielny autor historii i scenariusza.

We współczesnych opracowaniach film jest doceniany przez historyków za wyraźne nawiązania do kinematografii niemieckiej i liczne ekspresjonistyczne środki wizualne, za wykorzystywanie symboli jako wskaźników uczuć bohaterów oraz za użycie kamery jako głównego narzędzia narracyjnego, kosztem minimalnej liczby plansz tekstowych. Obok Lokatora (1927) zaliczany jest do najlepszych i najbardziej znanych niemych filmów Hitchcocka.

Fabuła thumb|left|Carl Brisson (na zdj. w 1929), odtwórca roli „Jednorundowca” Jacka Sandera Film rozpoczyna się ujęciami z lunaparku, przedstawiającymi ludzi m.in. na karuzeli i huśtawkach. Ukazany jest też konkurs polegający na wrzuceniu czarnoskórego mężczyzny do zbiornika z wodą oraz twarz śmiejącego się policjanta. Showman (Harry Terry) próbuje zachęcić gapiów do stoczenia pojedynku z „Jednorundowym” Jackiem Sanderem (Carl Brisson). W tym czasie odpowiedzialna za sprzedaż biletów Mabel (Lillian Hall-Davis) flirtuje z wysokim i dobrze zbudowanym mężczyzną (Ian Hunter). Opowiada mu, że Jack jest jej dobrym przyjacielem. Gdy showman znajduje chętnego do stoczenia pojedynku, Jack, zauważywszy Mabel rozmawiającą z mężczyzną, postanawia zaprosić go na pokaz. Wszyscy udają się do namiotu, miejsca walki. Marynarz ochotnik zostaje ogłuszony jednym ciosem, po czym opuszcza ring. Siedzącemu w narożniku Jackowi przewijają się twarze pokonanych przeciwników. Po kilku próbach wysoki mężczyzna przyjmuje propozycję walki. Gdy zdejmuje marynarkę, dostrzega Mabel spoglądającą przez szparę. Ich starcie jest bardziej zacięte. Zaniepokojona dziewczyna informuje showmana, że pojedynek przerodził się w prawdziwą walkę. Mężczyzna udaje się do namiotu, gdzie zauważa puste miejsca na widowni. Wraca do Mabel i nakazuje jej sprzedać więcej biletów, a następnie sam zachęca ludzi do obejrzenia starcia. Pojedynek trwa do momentu, gdy Jack zostaje odliczony przez sędziego. Mabel jest przygnębiona. Reszta zespołu, nie kryjąc frustracji, skupia się wokół oszołomionego Jacka. Showman wręcza zwycięzcy pieniądze i dziękuje publiczności za oglądanie walki. Na zewnątrz zwycięzca ponownie flirtuje z Mabel. Dołącza do nich promotor James Ware (Forrester Harvey). Dziewczyna martwi się, ponieważ planowała ślub z Jackiem, a teraz może on stracić pracę. Ware zostawia jej wizytówkę. Okazuje się, że jest promotorem Boba Corby’ego, mężczyzny, z którym Mabel flirtowała.

Wieczorem Mabel pomaga Jackowi przemyć twarz po walce. Podchodzą do nich Ware i Corby. Dziewczyna przedstawia ich chłopakowi i pokazuje wizytówkę, którą otrzymała tego samego dnia. Po krótkiej rozmowie Jack odchodzi z promotorem, a Mabel zostaje z Bobem. Razem wychodzą na teren lunaparku, gdzie z przyczepy obserwuje ich wróżka (Clare Greet). Za pieniądze z wygranej Bob kupuje Mabel bransoletkę. W tym czasie Jack rozmawia z promotorem, który informuje go, że jeśli wygra walkę próbną, zostanie sparingpartnerem Boba. Zmotywowany przystaje na propozycję. Po założeniu bransoletki Mabel jest zadowolona z prezentu i składa Bobowi krótki pocałunek, lecz mężczyzna chwyta ją i namiętnie całuje w usta. Czyn ten powoduje u dziewczyny dezorientację i budzi jej wątpliwości. Oboje udają się do Jacka. Mabel, zsuwając bransoletkę na przegub, zakrywa ją drugą dłonią. Gdy mężczyźni wychodzą z namiotu, dziewczyna idzie do wróżki, prosząc o przepowiednię z kart.

Nazajutrz Jack myje twarz w stawie, gdy Mabel podchodzi do niego. Niepostrzeżenie jej bransoletka obsuwa się z ręki i wpada do stawu. Jack odzyskuje prezent. Mabel tłumaczy, że Bob kupił ją, ponieważ nie chciał pieniędzy za wygraną walkę. Jack deklaruje, że jeśli uda mu się wygrać próbną walkę, ożeni się z Mabel. Dziewczyna z entuzjazmem kiwa głową i zamyślona spogląda przed siebie, trzymając bransoletkę.

thumb|Lillian Hall-Davis (na zdj. w 1925), odtwórczyni roli Mabel W dniu walki Jacka Mabel martwi się o los swojego chłopaka. Apatycznie rozdaje bilety zainteresowanym. W jej myślach przewijają się obrazy siedzącego w narożniku pobitego Jacka, co dodatkowo potęguje jej zdenerwowanie. Z tłumu wyłania się chłopiec, który dostarcza jej telegram od Jacka, w którym pisze, że wygrał i że zobaczą się następnego dnia w kościele. Na ceremonię zaślubin Mabel przybywa w towarzystwie showmana. W trakcie składania przysięgi małżeńskiej dziewczyna spogląda na Jacka. Gdy wkłada on obrączkę na palec Mabel, bransoletka po raz kolejny obsuwa się z dłoni dziewczyny. Podczas uroczystości weselnych zgromadzeni goście jedzą i piją do syta. Wróżka podnosi z ziemi podkowę szczęścia i wręcza ją Bobowi, życząc mu więcej powodzenia. Mężczyzna po chwili zastanowienia wygłasza toast, zapowiadając – w formie żartu – zemstę na swoim sparingpartnerze. Jack z dumą oznajmia, że zawsze jest gotów walczyć o swoją kobietę. Trener (Gordon Harker) wstaje, lecz jego obraz jest zupełnie rozmyty, z uwagi na spożycie zbyt dużej ilości alkoholu.

Nazajutrz odbywa się trening Jacka i Boba. Z boku pojedynkowi przygląda się Mabel, która bacznie obserwuje Boba. W przerwie podchodzi do niego i przez chwilę rozmawiają. W pewnym momencie mężczyzna kładzie dłoń na jej ramieniu. Postronna kobieta, która również obserwowała sparing, prosi Mabel o przedstawienie jej „męża”. Gdy Jack słyszy te słowa, wzburzony podchodzi do pary i spogląda w oczy Boba. Zaciska schowane z tyłu pięści. Aby uniknąć konfrontacji trener zabiera zdenerwowanego mężczyznę na bok. Poleca mu wyładowanie złości na worku treningowym. Jack, wyobrażając sobie twarz Boba, zaczyna intensywnie boksować, dopóki worek nie zrywa się z haka. Następnie opuszcza salę treningową, trzaskając drzwiami. Przebrawszy się, powraca na salę, gdzie widzi Mabel rozmawiającą z Bobem. Podchodzi do nich i nakazuje dziewczynie poczekać na zewnątrz, a z Bobem zamienia kilka słów, po czym udaje się do biura. Pobudzony oznajmia promotorowi, iż będzie zmuszony walczyć o żonę. Ware wybucha śmiechem i wskazuje na plakat na ścianie (nazwisko Corby’ego znajduje się na szczycie, podczas gdy Jacka na samym dole). Promotor uświadamia go, że jeszcze „długa droga przed nim”.

thumb|left|Ian Hunter (na zdj. w 1938), odtwórca roli Boba Corby’ego Wraz z upływem miesięcy nazwisko Jacka pnie się ku górze na plakatach rozwieszanych w mieście. Ware informuje go, że jeśli ze zbliżającego się starcia z czarnoskórym zawodnikiem wyjdzie zwycięsko, będzie walczył o mistrzostwo. Jack spogląda w lustro, w którym widzi, jak jego żona siedzi obok Boba, śmiejąc się. W sąsiednim pokoju trwa impreza, podczas której tancerki występują na środku salonu. Ware instruuje Jacka, że musi zacząć treningi od następnego dnia. Oznajmia mu, że obecność Mabel nie będzie konieczna, jednak rozkojarzony mężczyzna nie słucha tego, co mówi promotor. W wyobraźni widzi, jak Mabel całuje się z Bobem. Po chwili wpada w histerię i przerywa imprezę. Goście milkną, a skruszony Jack przeprasza za swoje zachowanie, po czym wraca do sąsiedniego pokoju. Obawia się, że treningi doprowadzą do rozwodu z Mabel. Ware uświadamia go, że zdobycie mistrzostwa może wszystko zmienić. Po rozmowie wraca do salonu i odkrywa, że wszyscy goście już wyszli, z wyjątkiem Mabel, która gra na pianinie. Podchodzi do niej i kładzie ręce na jej ramieniu. Dostrzega stojące na pianinie zdjęcie Boba.

Po kolejnych zwycięstwach Jack przyjmuje w garderobie gratulacje od znajomych z lunaparku. Zaprasza ich do wspólnego świętowania. Na zewnątrz tłum wiwatuje na cześć mistrza, który opuszcza teren samochodem z szoferem. Przybywszy do domu szuka Mabel, lecz jej nie zastaje. Nalewa szampana znajomym, po czym wszyscy świętują jego zwycięstwo. Jack ma nadzieję, że żona wkrótce wróci. Zamyślony wygląda przez okno na światła miasta. Jego trener zauważa na fortepianie fotografię Boba. Kiedy znajomi powracają do domów, przygnębiony Jack krząta się po pokoju i nie może znaleźć sobie miejsca. Ponownie wpatruje się w okno. Spoglądając w dół dostrzega Mabel wychodzącą z samochodu i żegnającą się ze współpasażerem. Na jego twarzy rysuje się gniew. Po powrocie kobieta jest poirytowana milczeniem Jacka. Gdy ustawia przewrócony obraz Boba na fortepianie, zdenerwowany Jack podchodzi, wyrywa go jej z dłoni, a następnie rzuca impulsywnie na ziemię, rozbijając puste kieliszki po szampanie. Pomiędzy małżonkami dochodzi do kłótni. Jack zrywa z Mabel część bluzki i bransoletkę od Boba. Roztrzęsiona dziewczyna zabiera z podłogi obraz i zamyka się w drugim pokoju, wykrzykując, iż chciałaby pójść do klubu z Bobem. Rozemocjonowany Jack idzie do lokalu. Gdy się rozgląda w poszukiwaniu rywala, znajomi goście winszują mu wygranej walki, a jedna z kobiet zaprasza go do tańca. Na parkiecie spotyka Boba. Kiedy orkiestra przestaje grać, goście lokalu zasiadają przy stołach. Mężczyzna podchodzi do stolika swojego rywala. Bob zamawia szampana na cześć wygranej walki Jacka, lecz ten celowo wylewa drinka na ziemię, patrząc prowokująco w jego oczy. Poirytowany Bob wstaje i przewraca stół. Jack uderza go w twarz i wychodzi. Po powrocie do domu zastaje fotografię Boba ustawioną na kominku i list od Mabel, w którym żona informuje go, że udała się do osób, które wiedzą, jak właściwie ją traktować.

thumb|Royal Albert Hall (na zdjęciu w 1904), miejsce finałowej walki pomiędzy Jackiem a Bobem Plakaty na mieście informują o zbliżającej się walce między Jackiem a Bobem w londyńskiej Royal Albert Hall. Pojedynek budzi zainteresowanie ludzi, którzy szczelnie wypełniają halę. Trener Jacka dostrzega w tłumie Mabel. Decyduje, że mężczyzna nie może się dowiedzieć o jej obecności. Mabel udaje się do garderoby Boba, życząc mu powodzenia. W tym czasie Jack budzi się w szatni ze snu. Wyznaje swojemu sztabowi, że śniła mu się żona, która była obecna na widowni. Następnie – przy aplauzie publiki – udaje się na ring. Głównym sędzią walki jest Eugene Corri. W trakcie zaciętego pojedynku dostrzega w tłumie Mabel, tracąc koncentrację. Zostaje znokautowany ciosem w twarz, po czym wraca do narożnika. Jego sztab próbuje go pobudzić do następnej rundy, w której ponownie doznaje nokautu. W trakcie odliczania podnosi się i wraca do narożnika. Zdenerwowana Mabel zaczyna płakać. Mężczyźni rozpoczynają kolejną rundę, lecz obaj coraz mocniej odczuwają zmęczenie. Ich sztaby gorączkowo pracują nad ich pobudzeniem w przerwach. Mabel udaje się do narożnika Jacka i dodaje mu otuchy. Z nową energią mężczyzna nokautuje Boba w kolejnej rundzie i wygrywa całe starcie. Mabel przytula Jacka i zdejmuje bransoletkę otrzymaną od Boba. Po zakończonym pojedynku jeden z członków sztabu Boba przynosi do jego garderoby bransoletkę. Przegrany przez chwilę trzyma prezent w dłoni, po czym oddaje go i wraca do wiązania krawata.

Obsada Opracowano na podstawie materiału źródłowego:

Produkcja Scenariusz i przygotowania thumb|Hitchcock (na zdj. w 1925), prócz reżyserii został uznany za autora scenariusza