Stramnica (pol. hist. ‘’Stramnice’’ ) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Kaźmierz.

Nazwa Wieś ma średniowieczną metrykę. Kiedyś miejscowość miała inne nazwy i nazywała się Stramnice. Notowana była w ten sposób co najmniej od drugiej połowy XIV wieku. Pierwszy zachowany zapis pierwotnej nazwy wsi pochodzi z łacińskiego dokumentu z 1415 kiedy odnotowano ją pod nazwą „Stramicze”, 1387 „Stranicze”, 1397 w dopełniaczu w języku polskim „Stramic”, 1432 „Stramicze”, 1433 „Stramnice”, 1447 „Stramycze”, 1456 „Stramnycze”, 1462 „Stramice”, 1482 „Strzamicze”, 1487 „Sztramiczye” .

Historia Miejscowość pierwotnie była związana z Wielkopolską. Początkowo była własnością szlachecką należącą do lokalnej wielkopolskiej szlachty z rodu Skórów, a później także Charlińskich. Od 1320 miejscowość leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1434 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1431 leżała w parafii Mieściska.

Pierwszy zapis z 1386 pochodzi z zapisów sądowych i informuje, że sąd zakazał pozywania do sądów królewskich przez 9 lat małoletniego Samsona dziedzica z Stramnicy, tj. do ukończenia przez niego 12 roku życia. W 1387 sąd postanowił, że Florian Tworkowski oraz jego żona i dzieci, siedzący na połowie wsi Stramnica, nie mają szkodzić Jankowi Gołaskiemu. W 1397 Florian z Markowic koło Środy, w powiecie pyzdrskim, prawdopodobnie identyczny z Florianem Tworkowskim, dowodził przed sądem, że Szczepan z Gaju nie chciał mu zapłacić za połowę Stramnicy.

W latach 1434-1456 właścicielem we wsi był starosta generalny Wielkopolski Piotr Skóra z Gaju herbu Awdaniec zwany też Gajewskim. W latach 1434-1447 zapisał on wikariuszom katedry poznańskiej czynsze na Kiączynie i Stramnicy. W 1434 wyniosły one 5 grzywien od sumy głównej 50 grzywien. W 1447 czynsz wynosił 4 grzywny od sumy głównej 48 grzywien, a pracowici Wojciech włodarz oraz Jakub Ciesielski z Stramnicy oraz Andrzej Tux i Mikołaj Byczek z Kiączyna w imieniu swoim i innych kmieci z obu wsi zobowiązali się na piśmie, że będą płacić ten czynsz. W 1456 Piotr Skóra Gajewski zapisał swojej żonie Jadwidze po 200 grzywien posagu oraz wiana m. in. na Gaju i Stramnicy.

Historyczne źródła odnotowały również mieszkańców wsi z niższych stanów. W 1447 odnotowano pracowitych Wojciecha włodarza i Jakuba Ciesielskiego. W 1471 pracowitych Macieja Piecza z Stramnicy oraz Szymona. W 1482 pracowitych Wojciecha Lusowskiego występującego w imieniu swoim oraz Wawrzyńca Maczolaka, Jana Wełnianki, Michała Piecza, Jakuba Pękacza (oryg „Pankacz”), Szczepana Pieczewicza, Jakuba Nowaka i Tomasza Pękacza kmieci ze Stramnicy, którzy zobowiązali się, że każdy z nich będzie z tytułu opłaty zwanej meszne płacił Maciejowi plebanowi w Ceradzu Starym (obecnie to Ceradz Kościelny) po 7 groszy i jednego koguta.

Zachowały się także zapisy w historycznych księgach podatkowych dotyczące wsi. W latach 1478 i 1499 miejscowość figuruje w wykazie zaległości podatkowych. W 1508 miał miejsce pobór od 5 łanów osiadłych oraz 6 groszy od karczmy. W 1510 wieś Stramnica była własnością tenutariuszy Wojciecha, Grzegorza i Mikołaja Skórów z Obornik. Miała wówczas 14 łanów z czego tylko 5 łanów było osiadłych. We wsi była karczma oraz dwóch zagrodników. W 1563 miał miejsce pobór od 2 łanów osiadłych. W 1577 płatnikiem poboru był Paweł Charliński.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Przypisy

Bibliografia

TERYT

Linki zewnętrzne

Kategoria:Kaźmierz (gmina)