Pierwszy zapis z 1386 pochodzi z zapisów sądowych i informuje, że sąd zakazał pozywania do sądów królewskich przez 9 lat małoletniego Samsona dziedzica z Stramnicy, tj. do ukończenia przez niego 12 roku życia. W 1387 sąd postanowił, że Florian Tworkowski oraz jego żona i dzieci, siedzący na połowie wsi Stramnica, nie mają szkodzić Jankowi Gołaskiemu. W 1397 Florian z Markowic koło Środy, w powiecie pyzdrskim, prawdopodobnie identyczny z Florianem Tworkowskim, dowodził przed sądem, że Szczepan z Gaju nie chciał mu zapłacić za połowę Stramnicy.
W latach 1434-1456 właścicielem we wsi był starosta generalny Wielkopolski Piotr Skóra z Gaju herbu Awdaniec zwany też Gajewskim. W latach 1434-1447 zapisał on wikariuszom katedry poznańskiej czynsze na Kiączynie i Stramnicy. W 1434 wyniosły one 5 grzywien od sumy głównej 50 grzywien. W 1447 czynsz wynosił 4 grzywny od sumy głównej 48 grzywien, a pracowici Wojciech włodarz oraz Jakub Ciesielski z Stramnicy oraz Andrzej Tux i Mikołaj Byczek z Kiączyna w imieniu swoim i innych kmieci z obu wsi zobowiązali się na piśmie, że będą płacić ten czynsz. W 1456 Piotr Skóra Gajewski zapisał swojej żonie Jadwidze po 200 grzywien posagu oraz wiana m. in. na Gaju i Stramnicy.