Assassin’s Creed: Unity – przygodowa gra akcji wyprodukowana przez Ubisoft Montréal, wydana przez Ubisoft w listopadzie 2014 na PlayStation 4, Windowsa i Xboksa One, a w grudniu 2020 na Stadię. Jest ósmą odsłoną głównej serii Assassin’s Creed i bezpośrednią kontynuacją Assassin’s Creed IV: Black Flag (2014), powiązaną fabularnie z wydaną tego samego dnia na konsole siódmej generacji częścią Assassin’s Creed: Rogue.
Fabuła kontynuuje wątki zapoczątkowane w poprzednich odsłonach, opowiadając fikcyjną historię rzeczywistego świata, w którym od tysiącleci ukrytą wojnę prowadzą pomiędzy sobą dwa stronnictwa: asasyni dążący do pokoju i wolności oraz templariusze, chcący osiągnąć pokój poprzez podporządkowanie sobie wszystkich ludzi. Opowieść spinająca ze sobą wszystkie odsłony osadzona jest w XXI wieku i koncentruje się na niezidentyfikowanym protagoniście, który dołącza do bractwa asasynów jako nowicjusz, żeby pomóc im odkryć, gdzie pochowano osiemnastowiecznego wielkiego mistrza templariuszy. Fabuła rozgrywa się w latach 1789–1794 podczas rewolucji francuskiej; głównym bohaterem jest asasyn Arno Dorian chcący odkryć, kto naprawdę stoi za rewolucją, a zarazem pomścić odpowiedzialnych za zamordowanie jego przybranego ojca. Wydarzenia w grze przedstawione są z perspektywy trzeciej osoby, a całość rozgrywa się w otwartym świecie; w Unity zmodyfikowano mechaniki walki, parkouru i skradania się. Odsłona wprowadza także wieloosobowy tryb współpracy, w którym maksymalnie czterech graczy wykonuje misje fabularne i eksploruje otwarty świat.
Assassin’s Creed: Unity spotkało się z mieszanym przyjęciem ze strony recenzentów, chwalących oprawę wizualną, opcje personalizowania postaci, świat przedstawiony i charakteryzację. Z niejednoznacznym odbiorem spotkały się narracja, projekt zadań, zorientowanie na tryb wieloosobowy oraz rozgrywka – chwalona za wprowadzenie zmian do skostniałej formuły serii, krytykowana jednak za niedopracowanie. Odsłona była powszechnie krytykowana za liczne problemy techniczne, co skutkowało wydaniem przez Ubisoft przeprosin i udostępnieniem za darmo dodatku Martwi królowie, stanowiącego epilog do głównego wątku fabularnego Unity. Osoby, które zakupiły wcześniej dodatek w ramach przepustki sezonowej otrzymały możliwość odebrania za darmo wybranej przez siebie gry wydawcy. Pomimo początkowo negatywnego odbioru, gra ostatecznie okazała się sukcesem sprzedażowym, do marca 2020 sprzedając się ponad 10 mln egzemplarzy, zaś po naprawieniu błędów jest odbierana lepiej, przez co wstecznie zaczęto uznawać ją za jedną z najbardziej niedocenionych odsłon serii. W październiku 2015 ukazała się kontynuacja, Assassin’s Creed: Syndicate, rozgrywająca się w wiktoriańskim Londynie.
Rozgrywka Assassin’s Creed: Unity jest przygodową grą akcji z elementami skradanki i wydarzeniami przedstawianymi z perspektywy trzeciej osoby, rozgrywającą się w otwartym świecie. Miejscem akcji jest Paryż końca XVIII wieku, odwzorowany możliwie wiernie pod względem historycznym w skali niemal 1:1. Miasto podzielone jest na siedem głównych dzielnic – Le Louvre, Île de la Cité, Le Marais, La Bièvre, Les Invalides, Quartier latin i Ventre de Paris – oraz położone na jego obrzeżach miasteczko Wersal. W dodatku Martwi królowie postać odwiedza dodatkowo gminę Saint-Denis (podczas rewolucji przemianowaną na Frankidę). Przez większość czasu gracz wciela się w młodego asasyna, Arna Doriana. W prologu na krótko przejmuje kontrolę nad templariuszem Esquieu de Floyrakiem, będącym świadkiem śmierci Jacques’a de Molaya, zaś w wątku współczesnym w bezimiennego nowicjusza bractwa asasynów przeżywającego wspomnienia Arna.
W otwartym świecie gracz możne podjąć się wykonania szeregu zadań pobocznych, podzielonych na kilka rodzajów. W „Paryskich historiach” Arno pomaga bohaterom niezależnym – najczęściej postaciom historycznym – rozwiązać drobny problem; w „Tajemniczych morderstwach” współpracuje z Eugène’em-François Vidokiem badając miejsca zbrodni, gromadząc wskazówki i przesłuchując świadków, żeby wskazać winnego; „Zagadki Nostradamusa” to szereg zaszyfrowanych zagadek prowadzących do różnych artefaktów, które można wykorzystać, żeby zdobyć nagrody. Dodatkowo postać może zbierać liczne znajdujące się w Paryżu znajdźki, takie jak skrzynie ze skarbami, kotyliony i artefakty; odnalezienie odpowiedniej ich liczby nagradzane jest najczęściej nowymi elementami garderoby bądź barwnikami do nich.
System walki doczekał się znaczących zmian względem poprzednich odsłon, a ważnym jego elementem stała się szermierka. Nowości wprowadzono także w systemie skradania się, m.in. poprzez dodanie możliwości ręcznego przełączania się w tryb kucania i korzystania z widmowych ostrzy – wariacji charakterystycznego dla marki ukrytego ostrza – których można używać jako cichej minikuszy. Liniowe misje skrytobójcze z poprzednich części zastąpiono misjami projektu nazwanego przez twórców „czarną skrzynką”, dającego więcej swobody odnośnie do tego, jak wyeliminować cel. Postać przed dokonaniem zabójstwa może zbadać teren, znajdując alternatywne punkty wejścia i sposoby na wywołanie zamieszania, co pozwala wybrać najbardziej pasujące graczowi podejście. Przemieszczanie się zostało usprawnione poprzez wprowadzenie „swobodnego biegu” i „swobodnego opadania”, co pozwala postaci łatwiej wspinać się na budynki w dowolnym kierunku, jak również szybciej dostawać się na sam ich szczyt, a z dachu na ziemię. Znacząco zwiększyła się liczba mieszkańców, co pozwoliło na dodanie nowych interakcji z tłumem, których postać może się podjąć bądź zignorować je. Przykładami takich czynności jest chociażby przepędzenie napastników atakujących cywila, „rozwiązanie” sporu dwóch cywilów poprzez zabicie jednego z nich czy ściganie kieszonkowców.
Po raz pierwszy w serii grywalna postać dysponuje unikalnymi zdolnościami, które rozwijane są w drzewku umiejętności. Zdobyte podczas rozgrywki punkty doświadczenia można wydawać, żeby ulepszać zdolności Arna w skradaniu się, walce wręcz i na dystans, jak również zwiększyć jego żywotność. Gracz może także modyfikować noszone przez postać bronie, odzienia i wyposażenie, żeby jeszcze bardziej dostosować styl gry pod preferowany przez siebie. Wyposażenie opisywane jest poziomami, z których najwyższy – piąty – wskazuje na przedmiot legendarny. Arno może korzystać z większej liczby rodzajów broni niż jego poprzednicy, w tym m.in. z mieczy, toporów, włóczni, karabinów, pistoletów i przedmiotów do rzucania, jak bomby dymne. W dodatku Martwi królowie wprowadzony zostaje dodatkowy oręż – broń gilotynowa działająca na zasadzie granatnika.
Podobnie jak w większości odsłon serii począwszy od Assassin’s Creed II, w Unity obecny jest system ekonomii, skoncentrowany wokół Café Théâtre. Arno nabywa zrujnowaną kawiarnię, którą stopniowo rozwija, a z czasem staje się ona jego kwaterą główną. Gracz może ulepszać budynek poprzez inwestowanie w jego naprawę i rozbudowę, dzięki czemu dostępne stają się nowe pomieszczenia. Kawiarnia zapewnia także pasywne premie, w tym możliwość odbierania przychodów z niej – tym wyższych, im bardziej ulepszono budynek. Przychód można dodatkowo zwiększyć poprzez wykonywanie zadań związanych z Café Théâtre oraz kupowanie i remontowanie klubów towarzyskich rozsianych po całym Paryżu.
Unity wprowadza do serii sieciowy tryb współpracy; chociaż gra wieloosobowa była obecna już we wcześniejszych odsłonach, polegała ona na rywalizacji. Tryb nie jest też osobnym modułem, a dostęp do niego można uzyskać bezpośrednio z kampanii dla jednego gracza – albo w Café Théâtre, albo aktywując misję wieloosobową. W ramach trybu współpracy możliwe jest założenie sesji, podczas których maksymalnie czterech graczy wspólnie wykonuje zadania. Każdy gracz wciela się w Arna, zachowuje jednak umiejętności i wygląd swojej postaci z trybu jednoosobowego. W Unity wprowadzono liczne zadania i aktywności pomyślane specjalnie o trybie wieloosobowym (które można ukończyć w pojedynkę, ale są wtedy trudniejsze), jednak główne zadania fabularne przechodzić można wyłącznie w trybie jednoosobowym.
Dla gry stworzono dystrybuowaną w modelu freemium aplikację towarzyszącą na urządzenia mobilne, „powiązaną bezpośrednio z przedstawioną w Unity historią”. W świecie gry obecne są liczne skrzynie ze skarbami, cele zabójstw i inne aktywności, widoczne dla wszystkich graczy, ale po premierze dostępne wyłącznie dla tych, którzy osiągnęli odpowiednie cele w aplikacji. W lutym 2015, wraz z jedną z aktualizacji do gry, usunięto wymóg korzystania z aplikacji, a zablokowane wcześniej skrzynie i czynności stały się dostępne dla wszystkich graczy.
Opis Postacie i świat przedstawiony Głównym bohaterem jest Arno Dorian (Dan Jeannotte), urodzony w Wersalu potomek asasyna. Po tym, jak w finale Assassin’s Creed: Rogue jego ojciec zostaje zamordowany przez Shaya Patricka Cormaca, Arna adoptuje François de la Serre, wielki mistrz zakonu templariuszy. Kiedy de la Serre również zostaje zabity, Arno obwinia się o to i poprzysięga zemstę, co prowadzi go do bractwa asasynów, a z czasem zaczyna piąć się coraz wyżej w jego hierarchii. Ukochana Arna, Élise de la Serre (Catherine Bérubé), również stara się wyjaśnić okoliczności śmierci swojego ojca, odkrywając, że templariusze stoją na skraju ideologicznej przemiany zagrażającej ich podstawowym wartościom. Na swojej drodze Arno napotyka wiele historycznych postaci, w tym m.in. markiza de Sade’a (Alex Ivanovici), Maximiliena de Robespierre’a (Bruce Dinsmore), młodego Napoleona Bonapartego (Brent Skagford), Joseph-Ignace’a Guillotina, madame Tussaud i Antoine’a Lavoisiera.
Prolog rozgrywa się w Wersalu, w którym Arno spędza dzieciństwo i młodość. W roku 1789, w przededniu rewolucji francuskiej, przenosi się do Paryża, gdzie pozostaje do przejęcia rządów przez termidorian w 1794. W wątku współczesnym asasyni nawiązują kontakt z niezidentyfikowanym protagonistą, prosząc o pomoc w poznaniu przeszłości Arna. Sieciowy tryb współpracy koncentruje się na budowaniu bractwa asasynów podczas rewolucji. Dodatkowo w świecie gry pojawiają się „anomalie czasowe”, po wejściu do których Arno odwiedza Paryż w innych epokach – podczas wojny stuletniej, belle époque i nazistowskiej okupacji.
Fabuła thumb|Materiały promujące grę podczas Brasil Game Show 2014, przedstawiające m.in. Arna Doriana. Arno Dorian zostaje osierocony w 1776 roku, kiedy jego ojciec ginie w Wersalu. Pod opiekę bierze go François de la Serre, wielki mistrz zakonu templariuszy. W roku 1789 Arno zostaje wrobiony w zamordowanie de la Serre’a i osadzony w Bastylii, gdzie zaprzyjaźnia się z Pierre’em Bellekiem (Anthony Lemke), znajomym jego ojca. Obaj uciekają z więzienia podczas szturmu na Bastylię; Bellec zaprasza Arna do wstąpienia w szeregi bractwa asasynów.
Arno wraca do domu, ale zostaje odrzucony przez Élise, córkę de la Serre’a i swoją ukochaną, uważającą, że przyczynił się do śmierci jej ojca. Postanawia wstąpić do asasynów, żeby wyeliminować templariuszy i pomścić śmierć ojczyma. Podczas śledztwa ratuje François-Thomasa Germaina (Julian Casey), złotnika przetrzymywanego przez tymczasowego wielkiego mistrza Lafreniere’a (Noel Burton). Arno zabija Lafreniere’a, dowiadując się, że próbował on ostrzec de la Serre’a o zamachu na jego życie, a prawdziwym zleceniodawcą zabójstwa jest Germain, który po wyrzuceniu z zakonu zorganizował przewrót w jego szeregach. Kiedy Germain zaczyna mordować templariuszy ze stronnictwa Élise, Arno przekonuje ją, żeby poszukała pomocy u bractwa. Mentor asasynów, Mirabeau (Harry Standjofski), zgadza się, mając nadzieję na zawarcie pokoju. Niedługo później zostaje zamordowany przez Belleca, nie chcącego dopuścić do sojuszu i eliminującego tych, których uznaje za słabych. Arno niechętnie zabija go, odmawiając przejścia na jego stronę.