Jialing Xingyin (chiń. 迦陵性音, pinyin Jiālíng Xìngyīn; kor. 가릉성음 Karŏng Sǒngŏm; jap. Karyō Shōin; wiet. Dà Lăng Tính Âm; ur. 1671, zm. 1726) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, znany także jako Chuiyu.
Życiorys Pochodził z wybitnej rodziny z Shenyang w prowincji Liaoning. W wieku 24 lat wstąpił do zakonu buddyjskiego. Udał się do klasztoru Li’anKlasztor ten znany był także pod nazwą Nanjian. w Hangzhou, gdzie praktykował pod kierunkiem Meng’ana Chaoge (1639–1708). W 1707 roku Meng’an został opatem klasztoru Bailin w Pekinie. Gdy w następnym roku mistrz zmarł, Jialing objął to stanowisko po nimJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 164, 165..
Ze względu na swoje położenie klasztor ten stał jednym z ulubionych miejsc medytacji przyszłego cesarza Yongzhenga (雍正, pan. 1722-1735). Pod wpływem Jialina objął swoim patronatem również dawny jego klasztor Li’an, który znajdował się w tym czasie w całkowitym upadku, a jego opat Yuejian Chaoche (1659–1709) zmarł z głoduJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 165.. W 1714 roku książę Yongzheng poprosił swojego ojca Kangxi (康熙, pan. 1661-1722) o przeznaczenie funduszy dla tego klasztoru oraz nadanie mu tytułów w celu zrewitalizowania. Od tej pory zarówno klasztor Bailin, jak i Li’an cieszyły się specjalnymi względami dworu cesarskiego i były często odwiedzane przez cesarzy.
Gdy w 1722 roku Yongzheng wstąpił na tron cesarski, Jialing zrezygnował z prowadzenia Bailin si i przeniósł się na górę Lu, ponieważ cesarz nie chciał aby dwór plotkował o jego słabości do buddyzmu.
Po śmierci mistrza Jialinga Xingyina na górze Lu, cesarz wydał specjalny edykt 30 grudnia 1726 roku aby uczcić śmierć mistrza.
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 patriarchy Indii i 1 patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 39/29. Huanyou Zhengchuan (1549–1614) 40/30. Xuejiao Yuanxin postanowił zrekreować szkołę yunmen 40/30. Tianyin Yuanxiu (1575–1635) 41/31. Ruo’an Tongwen (1604–1655) 41/31. Shanci Tongji (1608–1645) 41/31. Yulin Tongxiu (1614–1675) 42/32. Maoxi Xingsen (1614–1677) 43/33. Ruchuan Chaosheng (bd) 42/32. Baisong Xingfeng (1612–1674) 42/32. 43/33. Meng’an Chaoge (1639–1708) 44/34. Jialing Xingyin (1671–1726) 40/30. Miyun Yuanwu (1566–1642) 12 spadkobierców 41/31. Shiche Tongsheng (1593–1638) 3 spadkobierców 42/32. Xigan Xingyuan (1609–1679) 42/32. Qiyuan Xinggang (1597–1654) mistrzyni chan, 7 spadkobierczyń 43/33. Yikui Chaochen (1625–1679) mistrzyni chan 41/31. Chaozong Tongren (1604–1648) 41/31. Muyun Tongmen (1591–1671) 41/31. Poshan Haiming (1577–1666) 42/32. Zhangxue Tongzui (1610–1693) 42/32. Xiangya Xingting (1598–1651) 41/31. Hanyue Fazang (1573–1635) 42/32. Tanji Hongren (1599–1638) 42/32. Jiqi Hongchu (1605–1672) 43/33. Baochi Jizong (ur. 1606) mistrzyni chan 43/33. Zukui Jifu mistrzyni chan 43/33. Renfeng Jiyin (bd) mistrzyni chan 43/33. Jiyin Xiangyu (bd) 42/32. Liu Daozhen (bd) 42/32. Dingmu Hongche (bd) 42/32. Jude Hongli (1600–1667) 43/33. Huishan Jiexian (Yuanyun) (1610–1672) 43/33. Bo’an Zhengzhi (Xiong Kaiyuan) (1599–1676) 41/31. Muchen Daomin (1596–1674) 42/32. Lü’an Benyue (zm. 1676) malarz 42/32. Yuan’an Benli (1622–1682) 43/32. Gulu Fan (bd) 44/34. Ziyong Chengru (ur. ok. 1645) mistrzyni chan 42/32. Kuangyuan Benkao 43/33. Shouzun Yuanzhao (1647–1729) 44/34/1. Wietnam tradycja Nguyên Thiều w ramach szkoły lâm tế (czyli linji) 41/31. Wanru Tongwei (1594–1657) 42/32. Jizong Xingche (ur. 1606) mistrzyni chan 42/33. Renhua Fa (bd) mistrzyni chan 41/31. Feiyin Tongrong (1593–1661) 64 spadkobierców 42/32. Hanpu Xingcong (1610–1666) 42/32. Baichi Xingyuan (1611–1662) 42/32. Shujian Huihai (bd) 42/32. Gengxin Xingmi (bd) 43/33. Daozhe Chaoyuan (1602–1662) Japonia, Nagasaki. 44/34/1. Bankei Yōtaku (1622–1793) był jego uczniem przez rok, otrzymał nawet inka, ale nie został jego spadkobiercą 42/32. Yinyuan Longqi (1592–1673) szkoła ōbaku 43/33. Yelan Xinggue (1613–1651) 43/33. Yiran Xingrong (1601–1668) 43/33. Huimen Rupei (1615–1664) 41/31. Shiqi Tongyun (1594–1663) 42/32. Weiji Xingzhi (zm. 1672) mistrzyni chan 43/33. Jingnuo Chaoyue (bd) mistrzyni chan
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mistrzowie chan epoki Qing Kategoria:Urodzeni w 1671 Kategoria:Zmarli w 1726