thumb|Grób Władysława Gościńskiego Władysław GościńskiW ewidencji wojskowej II Rzeczypospolitej był określany jako „Władysław I Gościński”. (ur. 13 października 1890 w Krościenku Niżnym, zm. 7 maja 1954 w Krośnie) – major intendent Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, oficer POZ–ZWZ–AK.
Życiorys Urodził się 13 października 1890, w rodzinie Jana i Marii z Drajewiczów. W 1911 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Szkole Realnej w Krośnie. Przed 1914 był urzędnikiem w charakterze prywatnym.
Po wybuchu I wojny światowej od 15 sierpnia 1914 służył w Legionie Wschodnim. Później został żołnierzem Legionów Polskich i od 24 września 1914 do 1918 służył w sztabie 3 Pułku Piechoty w składzie II Brygady. Był także żołnierzem Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po usiłowaniu przejścia frontu przez legionistów podczas bitwy pod Rarańczą w połowie lutego 1918 został aresztowany i był internowany w obozie w Szaldobos. Służył w stopniu sierżanta.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitan w korpusie oficerów administracji dział gospodarczy ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 jako oficer Okręgowego Zakładu Gospodarczego I służył w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I. W 1928 był oficerem Rejonowego Zakładu Żywnościowego w Warszawie. W 1932 był oficerem Składnicy Materiału Intendenckiego w Warszawie. Przed 1939 został przeniesiony w stan spoczynku.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i nastaniu okupacji niemieckiej zaangażował się w działalność konspiracyjną. W Krośnie działał w ramach Polskiej Organizacji Zbrojnej. Później awansowany do stopnia majora. Był jednym z redaktorów czasopism „Przełom-Racławice” i „Viktoria”.
Po zakończeniu wojny w okresie Polski Ludowej był zatrudniony w Fabryce Przemysłu Lniarskiego „Lnianka” w Krośnie.
Zmarł 7 maja 1954. Pochowany na Starym Cmentarzu w Krośnie w grobowcu rodziny Niepokój (sektor XIX-328), w którym został wcześniej pochowany kpt. Rudolf Mleczko (1898–1928). Był to ostatni oficjalny pochówek na starym cmentarzu w Krośnie.
Był mężem Zofii z d. Niepokój.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 16 września 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych czterokrotnie Srebrny Krzyż Zasługi – 1938 „za całokształt zasług w służbie wojskowej” Medal 10-lecia Polski Ludowej – 14 lipca 1954 - uchwała Rady Państwa z dnia 14 lipca 1954 r. nr 0/501 na wniosek Ministra Przemysłu Lekkiego. Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Zbrojnej Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Kapitanowie intendenci II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Krościenku Niżnym Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Pochowani na Starym Cmentarzu w Krośnie Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1954 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Legionu Wschodniego Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego