Hans Billian, właściwie Hans Joachim Hubert Backe (ur. 15 kwietnia 1918 we Wrocławiu, zmarł 18 grudnia 2007 w bawarskim Gräfelfing) – niemiecki reżyser filmowy, scenarzysta i aktor, znany przede wszystkim z reżyserii filmów pornograficznych w latach 70. XX wieku. Jego dorobek artystyczny składa się z 35 filmów fabularnych, 60 sfilmowanych scenariuszy, 80 krótkometrażowych filmów oraz kilku powieściFrank Brauner: Boogie Nights in Gräfelfing. In: Abendzeitung. Pfingsten 30. Mai/1. Juni 1998. CinemAZ, S. VII.. Często posługiwał się pseudonimami i występował jako Hans Billan, Phillip Halidday oraz Christian Kessler.
Początki kariery Billian jako nastolatek chciał zostać śpiewakiem operowym. Brał udział w przesłuchaniu w Operze Wrocławskiej. Udzielono mu porady, by na kilka lat zrezygnował z marzeń o śpiewaniu operowym, ponieważ jego głos nie był jeszcze dostatecznie rozwinięty. Billian wstąpił na 9 lat do służby wojskowej. Po zakończeniu II wojny światowej jeszcze raz próbował zostać śpiewakiem, nie dostał angażu w operze, gdyż podczas kariery wojskowej uszkodził mu się głos i uniemożliwiło to pracę w operze jako wokalista. Billian osiadł w RFN i rozpoczął pracę jako aktor w teatrach w Hamburgu i Wolfenbüttel. Dorabiał również jako asystent reżysera. W 1947 roku został obsadzony w filmie Arche Nora. Po pięciu latach zrezygnował z pracy w teatrze, głównie ze względu na negatywne oceny ze strony krytyków na jego grę aktorskąKay Weniger: Hans Billian. In: Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Erster Band. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2002, , S. 393..
Kariera w dorosłości W 1950 roku Billian szukał pracy w biurach prasowych różnych przedsiębiorstw zajmujących się produkcją filmową. W tym samym roku został zatrudniony w Constantin Film, która miała swoją siedzibę we Frankfurcie nad Menem. Kariera w Constantin Film okazała się dużym sukcesem, Billian odpowiedzialny był za kierownictwo produkcji. Po 11 latach pracy, w 1961 roku, Billian postanowił zostać niezależnym scenarzystą i reżyserem, tym samym kończąc współpracę z Constantin Film. „Czułem się jak oficer”, tłumaczył powody swojej decyzji. Specjalizował się głównie w realizacji gatunku Heimatfilm, na swoim koncie ma też filmy, określane jako szlagiery kina niemieckiego: So liebt und küßt man in Tirol (1961), Übermut im Salzkammergut (1963) czy Ich kauf mir lieber einen Tirolerhut (1965). W latach 1967–1968 ponownie pracował w Constantin Film, tym razem jako główny scenarzysta. Został zwolniony, gdy kierownictwo dowiedziało się, że Billian zaproponował konkurencyjnej wytwórni filmowej Gloria odrzucony scenariusz filmu przez Constantin Film. Pod koniec lat 60. i na początku lat 70. zajął się reżyserią komedii softcore, m.in. Das Mädchen mit der Heissen Masche (1972), z Sybil Danning w roli głównej.
Reżyser filmów pornograficznych W 1973 roku zrealizował serię 11 krótkometrażowych filmów pornograficznych hardcore na zlecenie szwedzkiego przedsiębiorstwa Venus Film. Kiedy został zniesiony zakaz pokazywania filmów pornograficznych w Niemczech w 1975 roku, Billian rozpoczął reżyserowanie filmów hardcore, maksymalnie trwających 22 minut. W tym samym roku wyreżyserował swój pierwszy długometrażowy film fabularny hardcore Bienenstich im Liebesnest (wersja soft filmu znana pod nazwą Im Gasthaus zum scharfen Hirschen, lub też Zimmermädchen machen es gern).
Rok później zrealizował Josefine Mutzenbacher – Wie sie wirklich war? 1. Teil z Patricią Rhomberg w roli głównej. Film przedstawia wczesne życie znanej w niemieckiej i austriackiej kulturze Josefine Mutzenbacher, wiedeńskiej kurtyzany (scenariusz filmu oparto o powieść erotyczną Josefine Mutzenbacher – Die Lebensgeschichte Einer Wienerischen Dirne von Ihr Selbst Erzählt, opublikowaną pierwszy raz anonimowo w 1906 roku, w Austrii, jednak autorstwo książki przypisywane jest pisarzowi Feliksowi Saltenowi). Film o przygodach Josefine Mutzenbacher, jest uważany za niezwykle udany i najlepszy ze wszystkich filmów w dorobku Billiana, ponadto doczekał się wielu sequeli. To właśnie w latach 70. Billian nawiązał kilkuletnią, owocną współpracę przy realizacji filmów pornograficznych z producentem Gunterem Otto. W wyniku problemów finansowych, związanych z kryzysem na rynku filmów pornograficznych na przełomie lat 70. i 80., Billian zrezygnował z reżyserii filmówGeorg Seeßlen: Gespräch mit Hans Billian, Regisseur und Drehbuchautor. In: Georg Seeßlen: Der pornographische Film. Ullstein, Frankfurt/Berlin 1990, , S. 354–360.. W 1990 roku zrealizował ostatni film porno w swojej karierze dla firmy Tabu. Krytycy nie pozostawili suchej nitki na produkcji, twierdząc, iż Billian swoje złote czasy ma za sobą i w żaden sposób nie można porównywać filmu do tych z lat siedemdziesiątych.
Starość Pod koniec życia wystąpił w dwóch odcinkach (262 i 283) programu telewizyjnego Aktenzeichen XY... ungelöst, pod względem formuły, przypominającego polski Magazyn Kryminalny 997.
Życie prywatne Partnerką Hansa Billiana przez kilka lat była Patricia Rhomberg, z zawodu asystentka medyczna, którą Billian przekonał, by spróbowała swoich sił i zagrała w kilkunastu filmach pornograficznych krótko- i długometrażowych.
Wybrana filmografia 1963: Übermut im Salzkammergut 1964: Die lustigen Weiber von Tirol 1965: Ich kauf mir lieber einen Tirolerhut 1966: Das Spukschloß im Salzkammergut 1967: Hörig bis zur letzten Sünde 1969: Pudelnackt in Oberbayern 1970: Die fleißigen Bienen vom fröhlichen Bock 1972: Das Mädchen mit der heißen Masche 1976: Josefine Mutzenbacher – Wie sie wirklich war 1977: Kasimir der Kuckuckskleber
Przypisy
Kategoria:Niemieccy reżyserzy filmów pornograficznych Kategoria:Ludzie urodzeni we Wrocławiu Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 2007