Po pięciu latach zrezygnował z pracy w teatrze, głównie ze względu na negatywne oceny ze strony krytyków na jego grę aktorskąKay Weniger: Hans Billian. In: Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Erster Band. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2002, , S. 393..
Kariera w dorosłości W 1950 roku Billian szukał pracy w biurach prasowych różnych przedsiębiorstw zajmujących się produkcją filmową. W tym samym roku został zatrudniony w Constantin Film, która miała swoją siedzibę we Frankfurcie nad Menem. Kariera w Constantin Film okazała się dużym sukcesem, Billian odpowiedzialny był za kierownictwo produkcji. Po 11 latach pracy, w 1961 roku, Billian postanowił zostać niezależnym scenarzystą i reżyserem, tym samym kończąc współpracę z Constantin Film. „Czułem się jak oficer”, tłumaczył powody swojej decyzji. Specjalizował się głównie w realizacji gatunku Heimatfilm, na swoim koncie ma też filmy, określane jako szlagiery kina niemieckiego: So liebt und küßt man in Tirol (1961), Übermut im Salzkammergut (1963) czy Ich kauf mir lieber einen Tirolerhut (1965). W latach 1967–1968 ponownie pracował w Constantin Film, tym razem jako główny scenarzysta. Został zwolniony, gdy kierownictwo dowiedziało się, że Billian zaproponował konkurencyjnej wytwórni filmowej Gloria odrzucony scenariusz filmu przez Constantin Film.