Stanisław Kunicki, (ros. Куницкий Станислав Константинович, ur. 3 maja 1859 w Brześciu, zm. 8 grudnia 1942 w Warszawie) – profesor i rektor Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacji w Petersburgu oraz profesor Politechniki Warszawskiej, inżynier specjalista w zakresie budownictwa mostów żelaznych

Życiorys thumb|Grób prof. Stanisława Kunickiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Urodził się w rodzinie inżyniera komunikacji Konstantego Kunickiego h. Bończa (1825–1897) i Julii z Puczniewskich (zm. 1898). Uczęszczał do II gimnazjum rządowego w WarszawieBolesław Orłowski, Kunicki Stanisław, Giganci nauki, ukończył w Petersburgu gimnazjum wojskowe (późniejszy II Korpus Kadetów) w Petersburgu (1876) W 1881 roku skończył z odznaczeniem petersburski Instytut Inżynierów Dróg KomunikacjiСписокъ окончившихъ курсъ въ Институтѣ Инженеровъ Путей Сообщенія Императора Александра I за сто лѣтъ 1810-1910, Санкт-Петербург 1910, c. 113. W 1884 roku objął stanowisko asystenta przy Katedrze Mostów Instytutu. W 1891 r. na podstawie rozprawy O natężeniach powstających w dźwigarach mostów żelaznych wskutek sztywnych połączeń węzłowych prętów otrzymał stopień naukowy adiunkta, zmieniony potem na stopień doktora nauk technicznych. W 1892 został docentem, w 1896 został profesorem nadzwyczajnym, a od 1912 profesorem zwyczajnym statyki budowli. Od 10 kwietnia 1919 roku został tam wybrany rektorem i godność tę piastował do 15 czerwca 1921 r. Pod jego rządami rozpoczęła się restrukturyzacja Instytutu. Przede wszystkim dokonano reorganizacji Rady Instytutu. Po raz pierwszy wzięli w nim udział nauczyciele i studenci. Wiosną 1919 Rada Instytutu składała się z 59 profesorów i nauczycieli oraz 20 studentów, stając się organem reprezentacyjnym kadry dydaktycznej i studentów. W kwietniu 1919 r. w Instytucie powołano specjalną komisję pod przewodnictwem rektora, która miała zreformować nauczanie i zreorganizować proces edukacyjny. Ustanowiono pięcioletni okres szkolenia i wprowadzono po raz pierwszy specjalizację w zakresie komunikacji lądowej, komunikacji wodnej i obiektów inżynierskichСтанислав Константинович Куницкий, Ректоры университета, Петербургский государственный университет путей сообщения Императора Александра.

Prowadził również wykłady z mechaniki budowlanej Instytucie Technologicznym i Instytucie Politechnicznym w Petersburgu. Wykłady poświęcone kratownicom, belkom ciągłym i sklepieniom publikował w postaci tematycznych książek i skryptów. Pracę naukową i dydaktyczną łączył z praktyczną działalnością w wydziale mostów (od 1884 r.) w Technicznej Radzie (1890-1917) Ministerstwa Komunikacji, której przewodniczył inny Polak – prof. Stanisław Kierbedź, a także w Radzie Inżynierskiej, prezesując równocześnie Komisji Mostowej tej Rady. Wchodził również w skład Komitetu Technicznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, zajmując się w nim mostami.

Prof. S. Kunicki był w tym czasie autorem projektów dużych kolejowych mostów żelaznych, m.in. 19-przęsłowy kratowy o dwóch przęsłach zwodzonych na odnodze Balda delty Wołgi k. Astrachania (zbudowany 1907–08). Największe przęsła tego mostu miały 106,5 m rozpiętości, filary posadowiono na kesonach zagłębionych do 28,6 m. Podobny most projektu K. zbudowano też na pobliskiej odnodze Wołgi – Buzań. Projektował także stalowe mosty kratowe na kolejach: Zachodniosyberyjskiej, Pd.-Zachodniej, Północnodonieckiej, Moskwa–Jarosław, Witebsk–Żłobin. Uczestniczył też w budowie specjalnej linii kolejowej Petersburg–Carskie Sioło dla pociągów dworskich oraz dworca kolejowego w Petersburgu dla kolei Petersburg–Witebsk.

W końcu sierpnia 1921 roku prof. S. Kunicki powrócił do Polski, gdzie objął w 1922 r. stanowisko starszego referenta w Departamencie Budowy i Utrzymania Dróg Żelaznych Ministerstwa Kolei Żelaznych, które pełnił do 1924 r. Od 1921 kontynuował też pracę dydaktyczno-naukową na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Inżynierii Lądowej prowadząc wykłady i ćwiczenia z budownictwa żelaznego, natomiast na Wydziale Architektury ze statyki budowlanej. Od 1925 był także członkiem Rady Technicznej przy ministrze kolei. Prowadził również wykłady w Państwowej Szkole Drogowej i w Oficerskiej Szkole Inżynierii (1924–26). W 1934 przeszedł na emeryturę.

Opublikował przeszło 60 prac z dziedziny statyki budowli, budowy mostów i dróg żelaznych. W czasopiśmie kół naukowych Politechniki Warszawskiej Ars Technica zamieścił serię artykułów pt. W kwestii norm obliczania żelaznych mostów kolejowych, zaś Wydawnictwo Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej wydrukowało dwa konspekty jego wykładów Linie wpływowe i Parcie ziemi na mury podporowe. Kilkakrotnie uczestniczył w międzynarodowych kongresach, m.in. w Paryżu i Londynie. Działał w Stowarzyszeniu Techników Polskich w Warszawie. Był członkiem i laureatem Société des Ingénieures Civils de France.

Był mężem Ludwiki Bizzarri. Zmarł 8 grudnia 1942 r. w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera F/G-3-9,10).

Stanowiska 1884 – Asystent przy Katedrze Mostów Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacji w Petersburgu 1891 – Adiunkt, a następnie doktor nauk technicznych w Państwowym Uniwersytecie Politechnicznym w Sankt Petersburgu 1892 – Docent statyki budowli 1896 – Profesor nadzwyczajny, a następnie zwyczajny 1912 – Zasłużony profesor Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacji 1919 – Rektor Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacji 1922 – 1924 Starszy referent w Departamencie Budowy i Utrzymania Dróg Żelaznych Ministerstwa Kolei Żelaznych 1922/23 – Wykładowca na Wydziale Inżynierii Lądowej PW 1925 – Profesor zwyczajny w Katedrze Budowy Mostów

Członkostwa Członek Société des Ingénieures Civils de France

Odznaczenia

austriacki Order Franciszka I francuski złoty medal Société des Ingénieurs Civils de France.

Publikacje W dorobku publikacyjnym S. Kunickiego znajdują się m.in.:

Prace zwarte Kratkija obszczenja i gławniejszyja dannyja dla projektowanja mostowych soorużenij, Sankt Petersburg 1898. Linie wpływowe, wyd. Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej, Warszawa 1928 Parcie ziemi na mury podporowe, wyd. Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej, Warszawa 1932

Artykuły: W kwestii norm obliczania żelaznych mostów kolejowych, wyd. Ars Technica

Przypisy

Bibliografia

Bolesław Orłowski, Kunicki Stanisław, Giganci nauki

Linki zewnętrzne Publikacje Stanisława Kunickiego w bibliotece Polona

Kategoria:Urodzeni w 1859 Kategoria:Ludzie urodzeni w Brześciu Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I Kategoria:Polscy inżynierowie budownictwa Kategoria:Nauczyciele akademiccy Instytutu Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Zmarli w 1942