Iwan Nikołajewicz Banow (ros. Иван Николаевич Банов, ur. w stanicy Tacynskaja w Obwodzie Wojska Dońskiego (obecnie w obwodzie rostowskim), zm. 9 lutego 1982 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy i partyzancki, generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys Po ukończeniu 7 klas szkoły uczył się w technikum rolniczym, pracował w stanicy maszynowo-traktorowej, później był sekretarzem kołchozowych organizacji komsomolskich, od października 1935 służył w Armii Czerwonej. W 1938 ukończył szkołę wojskową w mieście Ordżonikidze (obecnie Władykaukaz), był dowódcą plutonu szkoły pułkowej i pomocnikiem szefa wydziału sztabu 11 Korpusu Piechoty w Białoruskim Okręgu Wojskowym, we wrześniu 1939 brał udział w agresji ZSRR na Polskę. Do lipca 1940 był pomocnikiem szefa wydziału sztabu korpusu piechoty i pomocnikiem szefa sztabu pułku ds. wywiadu w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym, później uczył się w Wyższej specjalnej Szkole Sztabu Generalnego Armii Czerwonej, od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami w składzie grupy operacyjnej Zarządu Wywiadowczego Sztabu Generalnego Armii Czerwonej na Froncie Zachodnim, Centralnym i Briańskim, brał udział w rajdzie na tyły wroga. Jesienią 1941 przygotowywał partyzantów-dywersantów w Kursku, w grudniu 1941 w Jelcu założył oddział dywersyjny, wraz z którym do czerwca 1942 walczył na Froncie Briańskim. W sierpniu 1942 pod pseudonimem Iwan Cziornyj został zrzucony na spadochronie na tyły wroga w obwodzie homelskim jako pomocnik dowódcy oddziału partyzanckiego ds. wywiadu. Zorganizował wiele oddziałów partyzanckich połączonych później w zgrupowanie partyzanckie, organizował pracę dywersyjno-wywiadowczą w obwodzie baranowickim, pińskim i brzeskim, a od stycznia 1944 również na terytorium okupowanej Polski. Zorganizowane przez niego oddziały wysadziły wiele pociągów i mostów kolejowych i przeprowadziły wiele ataków na niemieckie garnizony. Od grudnia 1945 do czerwca 1946 był starszym pomocnikiem szefa wydziału wywiadowczego sztabu Północnej Grupy Wojsk w Legnicy, w 1949 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego, służył w Głównym Zarządzie Wywiadowczym Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. Od lipca 1960 do marca 1962 był zastępcą szefa, potem szefem Radzieckiej Wojskowej Misji Łączności przy Sztabie Dowództwa Sił Amerykańskich w Niemczech, 1964–1967 zastępcą szefa 161 Centrum Przygotowania Specjalistów Wywiadu Wojskowego w Moskwie, od sierpnia 1967 do marca 1971 szefem Radzieckiej Wojskowej Misji Łączności przy Sztabie Dowództwa Sił Brytyjskich w Niemczech, później szefem Wydziału Rozpoznania Operacyjnego Akademii Wojskowo-Dyplomatycznej, w czerwcu 1977 zakończył służbę wojskową.
Awanse porucznik (5 czerwca 1938) starszy porucznik (5 września 1940) kapitan (12 stycznia 1942) major (26 lipca 1943) podpułkownik (15 lutego 1944) pułkownik (22 czerwca 1950) generał major (21 lutego 1969)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (4 lutego 1944) Order Lenina (dwukrotnie - 20 stycznia 1943 i 4 lutego 1944) Order Czerwonego Sztandaru (30 grudnia 1956) Order Czerwonej Gwiazdy (15 listopada 1950) Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (30 kwietnia 1975) Medal „Za zasługi bojowe” (6 maja 1946) Medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” II klasy (28 maja 1946) I inne.
Bibliografia https://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1075 (ros.)
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Generałowie majorowie Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi bojowe” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” Kategoria:Radzieccy i rosyjscy oficerowie w Polsce 1945–1993 Kategoria:Uczestnicy agresji ZSRR na Polskę Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1982