Indonezyjska Partia Demokratyczna (indonez. Partai Demokrasi Indonesia) – jedna z trzech legalnie działających partii (de facto będąca partią satelicką w stosunku do Golkar) podczas okresu Nowego Ładu (tj. dyktatorskich rządów gen. Suharto w Indonezji)B. R. O 'Gorman Anderson, Violence and the State in Suharto's Indonesia, Ithaca 2001..
Historia Po wyborach w 1971 roku, administracja Suharto w celu ułatwienia kontroli nad wszelkimi partiami opozycyjnymi, wprowadziła dla nich obowiązek zrzeszenia się w ramach jednej z dwóch koalicji politycznych (o profilu religijnym oraz sekularnym)Ł. Bonczol, Zrozumieć Indonezję, Warszawa 2012.. W marcu 1970 roku, Indonezyjska Partia Narodowa wraz z Partią Murba, Ligą Zwolenników Niepodległości Indonezji, Partią Katolicką oraz Indonezyjską Partią Chrześcijańską weszły w skład Demokratycznej Grupy Rozwoju (Kelompok Persatuan Pembangunan). Dwa lata później ugrupowanie koalicyjne zostało przekształcone w partię polityczną. 10 stycznia 1973 roku, członkowie Demokratycznej Grupy Rozwoju utworzyli Indonezyjską Partię DemokratycznąS. Eklof, Power and Political Culture in Suharto's Indonesia: The Indonesian Democratic Party (PDI) and Decline of the New Order (1986-98), Kopenhaga 2004, str. 55..
Frakcje w ugrupowaniu Od samego początku widoczna była daleko idąca ideologiczna polaryzacja w ugrupowaniu wynikająca z faktu, iż partię tworzące PDI wywodziły się z różnych tradycji politycznychD. Y. King, Half-hearted Reform: Electoral Institutions and the Struggle for Democracy in Indonesia, Londyn 2003, str. 17.. Największa z nich, Indonezyjska Partia Narodowa, odwoływała się w swoich działaniach politycznych do idei prezydenta Sukarno. Liga Zwolenników Niepodległości Indonezji była ugrupowaniem jawnie antykomunistycznym i wspierających "Nowy Ład". To z kolei kontrastowało z poglądami przedstawicieli Partii Murba, łączącymi marksizm z ideami narodowowyzwoleńczymi. Podział na frakcje widoczny był również na gruncie religijnym w przypadku starć pomiędzy partiami reprezentującymi mniejszości religijne, Partią Katolicką (reprezentującą indonezyjskich katolików) oraz Indonezyjską Partią Chrześcijańską (zrzeszającą protestantów).
Podział w partii Wraz ze słabnięciem władzy Suharto, coraz bardziej widoczne były podziały funkcjonujące w PDI. Ugrupowanie podczas kolejnych wyborów cieszyło się najmniejszym poparciem spośród trzech legalnie istniejących partii politycznych.
W 1993 roku podczas kongresu PDI, córka prezydenta Sukarno – Megawati Soekarnoputri została wybrana nową przewodniczącą ugrupowania, zastępując rządzącego partią od 1986 roku Suryadiego. Rząd w obawie przed rosnącą popularnością Soekarnoputri, nie zaakceptował wyboru i zadecydował o organizacji nowych wyborów, lobbując wyraźnie za kandydaturą lojalnego wobec władzy Budi HarjonoA. Bahar, Biografi politik Megawati Soekarnoputri, 1993-1996, Dżakarta 1996, str. 84.. Pomimo wysiłków kongres zadecydował ponownie o wyborze Soekarnoputri.
W czerwcu 1996 roku, zorganizowano kolejne wybory na przewodniczącego partii. Ze względu na naciski rządowe oraz funkcjonariuszy partyjnych lojalnych wobec Suharto, na kongres organizowany w Medanie nie zaproszono Megawati Soekarnoputri. Suryadi został ponownie wybrany na przewodniczącego PDI. Soekarnoputri nie uznała jego wyboru i w dalszym ciągu uważała się za liderkę ugrupowania. Jej zwolennicy zaś zabarykadowali się w siedzibie partii w Dżakarcie domagając się kolejnych wyborów. 27 czerwca 1996 roku zwolennicy Suryadiego wraz z pomocą sił rządowych zaatakowali siedzibę partiiA. Schwarz, J. Paris, The Politics of Post-Suharto Indonesia, Nowy Jork 1999, str. 56.. Ostatecznie zwolennicy Soekarnoputri utrzymali budynek kontynuując jego okupację.
Okres dwuwładzy w partii widoczny był podczas wyborów do indonezyjskiej Izby Reprezentantów w 1997 roku, kiedy to Soekarnoputri wraz z jej frakcją nawoływali do oddania głosu na Zjednoczoną Partię na rzecz Rozwoju.
W październiku 1998 roku, po upadku władzy Suharto, Soekarnoputri wraz ze swoją frakcją utworzyła Demokratyczną Partię Indonezji – Walka (PDI-P)G. van Klinken, The State and Illegality in Indonesia, Leiden 2010, str. 77..
Wybory w 1999 roku i rozpad W wyborach parlamentarnych w 1999 roku, PDI zdobyła jedynie 0,62% ogółu oddanych głosów podczas gdy kierowana przez Soekarnoputri PDI-P wygrała wybory z wynikiem 33,74%L. Suryadinata, Elections and Politics in Indonesia, Singapur 2002, str. 99.. Fakt ten oznaczał nieuchronny rozpad ugrupowania. W 2003 roku członkowie PDI założyli Indonezysjką Partię Demokratyczną Awangarda, która w kolejnych wyborach nie uzyskała żadnego mandatu w indonezyjskim parlamencie.
Przypisy
Kategoria:Indonezyjskie partie socjalistyczne i socjaldemokratyczne