Ostatecznie zwolennicy Soekarnoputri utrzymali budynek kontynuując jego okupację.
Okres dwuwładzy w partii widoczny był podczas wyborów do indonezyjskiej Izby Reprezentantów w 1997 roku, kiedy to Soekarnoputri wraz z jej frakcją nawoływali do oddania głosu na Zjednoczoną Partię na rzecz Rozwoju.
W październiku 1998 roku, po upadku władzy Suharto, Soekarnoputri wraz ze swoją frakcją utworzyła Demokratyczną Partię Indonezji – Walka (PDI-P)G. van Klinken, The State and Illegality in Indonesia, Leiden 2010, str. 77..
Wybory w 1999 roku i rozpad W wyborach parlamentarnych w 1999 roku, PDI zdobyła jedynie 0,62% ogółu oddanych głosów podczas gdy kierowana przez Soekarnoputri PDI-P wygrała wybory z wynikiem 33,74%L. Suryadinata, Elections and Politics in Indonesia, Singapur 2002, str. 99.. Fakt ten oznaczał nieuchronny rozpad ugrupowania. W 2003 roku członkowie PDI założyli Indonezysjką Partię Demokratyczną Awangarda, która w kolejnych wyborach nie uzyskała żadnego mandatu w indonezyjskim parlamencie.
Przypisy
Kategoria:Indonezyjskie partie socjalistyczne i socjaldemokratyczne