Jakub Jan Karol Krasicki (ur. 21 czerwca 1785 w Kamionce, zm. 30 grudnia 1848 w Karsewie) – oficer armii austriackiej, uczestnik wojen napoleońskich, powstaniec listopadowy, pułkownik, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 21 czerwca 1785 r. jako przedstawiciel linii Krasickich nie używającej tytułu hrabiowskiego, wylegitymowanej w Galicji w 1795 r.. Był synem konfederata barskiego Jakuba i Kunegundy z Ciecierskich. Kształcił się w szkole pijarów w Przemyślu i w korpusie paziów w Wiedniu.

Służbę rozpoczął w armii austriackiej. Jako 16-latek służył w gwardii szlacheckiej galicyjskiej. W 1808 r. został podporucznikiem 1 Galicyjskiego Pułk Ułanów, z czasem awansował na stopnie porucznika i kapitana. W 1809 r. walczył we Włoszech przeciwko armii francusko-włoskiej. W bitwie pod Sacile nad rzeką Tagliamento został raniony kulą w pierś. Dostał się do niewoli francuskiej. 22 lipca 1809 r. rozpoczął służbę w II Legii Nadwiślańskiej jako kapitan. Potem w 4 pp Legii dowodził kompanią grenadierów w 1 batalionie.

Podczas kampanii w Hiszpanii (1810–1812) zaprzyjaźnił się z Heinrichem Brandtem, a podczas walk w Aragonii i Katalonii został ponownie ranny (cięty pałaszem w głowę). Po dyslokacji Legii Nadwiślańskiej w związku z inwazją Napoleona na Rosję dotarł do Poznania w październiku 1812 r. Uczestniczył w działaniach osłonowych w 1813 r. pod Rogoźnem, Wittenbergą i Lützen. Walczył z Prusakami w szeregach zbiorczego Pułku Nadwiślańskiego pod zwierzchnictwem Stanisława Malczewskiego i Sykstusa Estki. Jako szef batalionu (Gros Major) uczestniczył w bitwie pod Dreznem. W czasie bitwy pod Lipskiem 18 października 1813 r., podczas próby przeprawienia się przez Elsterę, został ranny i wpadł w ręce Prusaków, a następnie trafił do niewoli rosyjskiej, gdzie został znacznie lepiej potraktowany i wkrótce zwolniony na słowo.

Za zgodą dowództwa rosyjskiego osiadł w Poznaniu, gdzie poślubił córkę prokuratora trybunału, Sylwię Prądzyńską, siostrę Ignacego. Po dymisji z wojska oraz po nabyciu od teścia majątku Malczewo, wraz z żoną zajął się gospodarką rolną.

Na wieść o wybuchu powstania listopadowego w Królestwie Polskim przybył do Warszawy wraz z synem Stanisławem. Początkowo dowodził 14 pułkiem piechoty liniowej, który sam doposażał (od 3 lutego 1831 roku). 29 kwietnia 1831 roku został awansowany na pułkownika. 6 maja został dowódcą 1 brygady 5 Dywizji Piechoty. Odznaczył się w bitwie pod Nurem (odparł 3 szarże kirasjerów). W czasie bitwy pod Ostrołęką (26 maja 1831 roku). prowadząc atak na bagnety, został ranny i w ten sposób dostał się do rosyjskiej niewoli. Przesłuchiwany przez feldmarszałka Dybicza, przekonał rosyjskiego wodza, że dywizja generała Giełguda jest w stanie uderzyć od szosy łomżyńskiej.

Po upadku powstania trafił na 2 lata do pruskiej twierdzy Szpandawa. Dodatkowo musiał zapłacić 2 tysiące talarów grzywny.

Po uwolnieniu osiadł w Malczewie. Zajął się gospodarką. Założył Towarzystwo Rolnicze Wągrowiecko-Gnieźnieńskie. Z małżeństwa z Sylwią Prądzyńską doczekał się czterech synów: Stanisława (1814–1837), Wincentego , Józefa Bolesława i Kazimierza Mścisława.

Pochowany w Niechanowie, w powiecie gnieźnieńskim). Ordery i odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 1221 – za udział w bitwie pod Nurem Legia Honorowa – 14 lipca 1813, za udział w bitwie pod Lützen

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Bielecki Robert, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 2, Warszawa 1996.

Linki zewnętrzne

Jakub Kategoria:Oficerowie piechoty Wojska Księstwa Warszawskiego Kategoria:Oficerowie piechoty powstania listopadowego Kategoria:Pułkownicy powstania listopadowego Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska) Kategoria:Polacy odznaczeni Legią Honorową Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Urodzeni w 1785 Kategoria:Zmarli w 1848