SM UB-51 – niemiecki okręt podwodny typu UB III zbudowany w stoczni Blohm & Voss (Werk 296) w Hamburgu w roku 1917. Zwodowany 8 marca 1917 roku, wszedł do służby w Kaiserliche Marine 26 lipca 1917 roku. W czasie swojej służby SM UB-51 odbył 6 patroli, w czasie których zatopił 19 statków o łącznej pojemności BRT oraz jeden uszkodził ( BRT).
Budowa SM UB-51SM - Seiner Majestät. był czwartym z typu UB III, który był następcą typu UB II. Był średnim okrętem przeznaczonym do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji, długości 55,3 metra, wyporności w zanurzeniu 651 ton, zasięgu 9040 Mm przy prędkości 6 węzłów na powierzchni oraz 55 Mm przy prędkości 4 węzłów w zanurzeniuR. Gardiner, Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906-1921, s. 181.. W typie III poprawiono i zmodernizowano wiele rozwiązań. Zwiększono moc silników Diesla do 1085 KM produkcji MAN SE, silników elektrycznych produkcji do 780 KM.
Służba 26 lipca 1917 roku (w dniu przyjęcia okrętu do służby) dowódcą jednostki został mianowany kapitan marynarki () Ernst Krafft, który wcześniej był dowódcą okrętu SM U-72. Jednostka 19 października 1917 roku została przydzielona do służby we () z bazą w Kotorze.
W czasie swojej służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej odbył sześć patroli, w czasie których zatopił i uszkodził 20 jednostek o łącznej pojemności BRT. W czasie drogi na Morze Śródziemne do miejsca swojego stałego przydziału w Kotorze UB-51 zatopił 3 statki. Pierwszym z nich był francuski żaglowiec „Amiral Troude” o pojemności BRT. Statek był zbudowany w 1897 roku w stoczni Laporte & Cie. w Rouen. Należący do Ant. Dom. Bordes et fils z Dunkierki płynął do Iquique do Rochefort z ładunkiem azotanów. Został zatrzymany i storpedowany w dniu 30 września 1917 roku 400 mil na zachód od Penmarch na pozycji . Drugim był brytyjski parowiec „Forestmoor” o pojemności BRT. Statek, który płynął z Gibraltaru w konwoju HG19, 5 października został storpedowany i zatopiony 54 mile na północny zachód od w Maroku (na pozycji ). W wyniku ataku zginęło 22 członków załogi. Trzecią ofiarą był zbudowany w 1911 roku w W. Doxford & Sons Ltd. w Sunderland i pływający dla norweskiego armatora Wilhelmsens Dampsk. Selsk. (Wilh. Wilhelmsen) z Tønsberg „Themis” o pojemności BRT. Statek został zatopiony w dniu 12 października 1917 roku 22 mile na północ od półwyspu Al-Watan al-Kibli. 19 października 1917 roku okręt został dołączony do Flotylli Pola. W czasie pierwszego patrolu w składzie flotylli Pula UB-51 zatopił dwa statki. Pierwszym był brytyjski parowiec „Clan Maccorquodale” o pojemności BRT, zbudowany w Chas. Connell & Co. Ltd. w Glasgow w 1913 roku. Statek płynął z Madras do Londynu z ładunkiem drobnicowym w konwoju HE1. Został storpedowany i zatopiony około 165 mil na północny wschód od Aleksandrii na pozycji . 10 dni później 120 mil na północ od Port Saidu UB-51 zatopił portugalski statek pasażerski „Tungue” o pojemności BRT. Statek, który został zbudowany w 1902 roku w stoczni Schichau F. Werft (Ferdinand Schichau) w Gdańsku, do 1916 roku pływał pod niemiecką banderą dla Norddeutscher Lloyd jako SS „Zieten”, kiedy to został przejęty przez Portugalię i nazwany „Tungue”. Był to ostatni statek zatopiony w 1917 roku przez załogę SM UB-51.
8 lutego 1918 roku u wybrzeży Malty UB-51 storpedował i uszkodził pochodzący z 1907 roku brytyjski „Cimbrier” o pojemności BRT. 10 maja UB-51 storpedował brytyjski parowiec „Szechuen” o pojemności BRT. Statek, który płynął pod eskortą trzech francuskich trawlerów, z Famagusty na Cyprze do Port Saidu z ładunkiem drobnicowym zatonął na pozycji . W wyniku ataku śmierć poniosło 9 członków załogi. 18 maja na północ od Port Saidu UB-51 zatrzymał i zatopił sześć niewielkich francuskich żaglowców. Największym z nich był „Menewar” ( BRT.
27 maja 1918 roku 104 mile na północny zachód od Aleksandrii, na pozycji , UB-51 storpedował brytyjski transatlantyk „Leasowe Castle” o pojemności BRT. Statek został zbudowany w latach 1915-1917 dla w stoczni Cammell, Laird & Co. Ltd. w Birkenhead. Służył jako statek transportowy do przewozu wojska. W momencie zatopienia odbywał rejs z Aleksandrii do Marsylii z około trzema tysiącami żołnierzy na pokładzie. W wyniku ataku śmierć poniosło około 100 osób. Dwa dni później w tym samym rejonie Morza Śródziemnego UB-51 zatopił kolejny brytyjski statek. Był to zbudowany w 1864 roku parowiec „Missir” o pojemności BRT. Statek należący do Khedival Mail Steamship & Graveling, płynął z Aleksandrii do As-Sallum z ładunkiem drobnicowym. Zginęło 34 członków załogi. W czasie kolejnego patrolu w lipcu 1918 roku UB-51 zatopił pięć jednostek: pięć francuskich oraz jedną brytyjską. Pierwszą z nich był parowiec „Bacchus” o pojemności BRT. Zbudowany w 1917 roku w Stanach Zjednoczonych statek pływał dla francuskiego armatora Soc. les Affréteurs Réunis z Rouen. 11 lipca, w czasie rejsu z Marsylii do Milos, statek został storpedowany i zatonął na pozycji na Morzu Jońskim. 28 członków załogi zginęło. 20 lipca na pozycji UB-51 zatopił brytyjski statek handlowy z 1884 roku „Kosseir” ( BRT). Zginęło 39 członków załogi. 22 lipca łupem UB-51 padły dwie niewielki jednostki. Pierwszym był należący do Royal Navy trałowiec HMTHMT - His or Her Majesty’s Trawler. „Ijuin”. Zbudowany w 1911 roku trałowiec typu Castle został poważnie uszkodzony na pozycji , a następnie porzucony i samozatopiony w pobliżu Aleksandrii. Drugą ofiarą była barka transportowa L1. Ostatnią jednostką zatopioną przez załogę UB-51 była, zbudowana w 1895 roku w stoczni J.L. Thompson & Sons, Ltd. w Sunderland, „Hyperia” o pojemności BRT. Statek, który przewoził ładunek wojskowy oraz wojsko z Marsylii do Port Saidu został storpedowany i zatonął 84 mile na północ od portu docelowego. Zginęło 8 członków załogi oraz 57 transportowanych żołnierzy.
Po zakończeniu działań wojennych okręt został poddany Brytyjczykom 16 stycznia 1919 roku i rozebrany w Swansea w 1922 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Okręty podwodne typu UB III Kategoria:Okręty zbudowane w Blohm + Voss