Pierwszym był brytyjski parowiec „Clan Maccorquodale” o pojemności BRT, zbudowany w Chas. Connell & Co. Ltd. w Glasgow w 1913 roku. Statek płynął z Madras do Londynu z ładunkiem drobnicowym w konwoju HE1. Został storpedowany i zatopiony około 165 mil na północny wschód od Aleksandrii na pozycji . 10 dni później 120 mil na północ od Port Saidu UB-51 zatopił portugalski statek pasażerski „Tungue” o pojemności BRT. Statek, który został zbudowany w 1902 roku w stoczni Schichau F. Werft (Ferdinand Schichau) w Gdańsku, do 1916 roku pływał pod niemiecką banderą dla Norddeutscher Lloyd jako SS „Zieten”, kiedy to został przejęty przez Portugalię i nazwany „Tungue”. Był to ostatni statek zatopiony w 1917 roku przez załogę SM UB-51.
8 lutego 1918 roku u wybrzeży Malty UB-51 storpedował i uszkodził pochodzący z 1907 roku brytyjski „Cimbrier” o pojemności BRT. 10 maja UB-51 storpedował brytyjski parowiec „Szechuen” o pojemności BRT. Statek, który płynął pod eskortą trzech francuskich trawlerów, z Famagusty na Cyprze do Port Saidu z ładunkiem drobnicowym zatonął na pozycji . W wyniku ataku śmierć poniosło 9 członków załogi. 18 maja na północ od Port Saidu UB-51 zatrzymał i zatopił sześć niewielkich francuskich żaglowców.