W wielu zastosowaniach technicznych, a w szczególności w teorii obwodów elektrycznych spotykamy się z transformacjami Laplace'a, które są odpowiednikiem transformacji Fouriera. Funkcje, które stanowią bazę transformacji Laplace'a, które zaczęto je nazywać oryginałami.
Definicja transformaty prostej Laplace'a Transformatą L[f] oryginału f jest to funkcja zależna od oryginału f(t), która to z kolei zależy od zmiennej "t", którą określamy:
Zwykle transformatę funkcji f, czyli L[f(t)] oznaczamy symbolem .
Przykłady transformat Laplace'a Tutaj podamy transformaty Laplace'a dla wielu funkcji elementarnych, które możemy wyznaczyć z prostych reguł całkowania z analizy matematycznej.
Transformacja odwrotna Jeśli znamy transformatę funkcji , którą wyliczyliśmy dla funkcji f według wzoru , to funkcję f(t) można wyznaczyć korzystając ze:
gdzie z=x+iy i dz=idy. Aby udowodnić wzór , który omawia przejście z transformaty Laplace'a z funkcji do funkcji f(t), którą to transformatę wyznaczamy z powyższego wzoru, zatem przejdźmy do właściwego etapu dowodu. Do transformaty odwrotnej Laplace'a podstawiamy wzór na jego transformatę prostą Laplace'a i w rezultacie mamy:
Funkcja napisana wewnątrz wzoru jest deltą Diraca. którego to określamy:
Na podstawie definicji delty Diraca, tym razem przestawionego w punkcie , która występuje w obliczeniach , i według właściwości delty Diraca możemy dokończyć te nasze obliczenia:
Na podstawie obliczeń przestawionych w punkcie i udowodniliśmy, że transformata odwrotna, która jest przestawiona wzorem jest transformatą odwrotną do transformaty prostej zapisaną wzorem .
Transformata Laplace'a pochodnej We wzorze podstawimy, zamiast funkcji f(t) funkcję f'(t), to całkując tak otrzymany wzór przez części dostajemy obraz:
Na podstawie obliczeń przeprowadzonych w punkcie transformata pochodnej funkcji f(s) przestawiamy:
Analogicznie wyprowadzamy transformatę drugiej pochodnej, którą to określamy przeprowadzając jednocześnie obliczenia wykorzystując wzór :
Transformata Laplace'a całki z oryginału Określmy funkcję pierwotną z oryginału, którym jest całka, która dla argumentu t=0 jest równa zero, co wynika z definicji całki:
Wyznaczmy transformatę funkcji F(t) określoną wzorem , zatem te obliczenia możemy przeprowadzić jako:
W drugiej równości w obliczeniach pierwszy wyraz jest równy zero, bo F(0)=0 i . Według przeprowadzonych obliczeń w punkcie transformata powyżej całki jest przestawiana:
Transformata funkcji przesuniętej Jeśli transformatą funkcji f(t) jest funkcja , to oczywiste jest, że transformatą funkcji f(t-a) jest funkcja fa(t), którą liczymy:
Transformata funkcji f(at) dla a>0 Wyznaczamy transformatę funkcji f(at) dokonując podstawienia u=at, by potem policzyć transformatę szukanej funkcji: