Oficjalna opinia polskiego ministerstwa spraw zagranicznych o położeniu międzynarodowym Polski na początku 1938 r. była optymistyczna. Minister Józef Beck na posiedzeniu połączonych Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu i Senatu 10 stycznia stwierdził, że wprawdzie „kryzys form życia międzynarodowego się pogłębił”, ale „możemy śmiało sobie powiedzieć, że Polska polityka stosunkowo najmniej w tym ucierpiała”. Krytyka polskiego ministra koncentrowała się na Lidze Narodów, jako instytucji o coraz mniejszym znaczeniu międzynarodowym; jednocześnie wypowiadał się on przeciwko próbom uczynienia z tej organizacji narzędzia do walki z państwami faszystowskimi:
Polski minister udowadniał, że upadek Ligi nie stanowi dla Polski zagrożenia:
Minister nie widział specjalnych zagrożeń na obszarze naddunajskim, potwierdzał tylko zamiar polskiej dyplomacji podtrzymywania z krajami tego obszaru tradycyjnych stosunków, stwierdzając: „W basenie naddunajskim dbamy o zachowanie naszych tradycyjnych przyjaźni i mam nadzieję, te kontakty nasze będą się nadal rozwijać w tym rejonie”Ibidem.. W przemówieniu nie znalazła się żadna bezpośrednia wzmianka o CzechosłowacjiCzęść prasy interpretowała to jako niezadowolenie z symbolicznych ustępstw wobec polskiej ludności na Zaolziu, por. Trzy przemilczenia. Co mówią warszawskie koła polityczne o tym, czego min. Beck — nie powiedział?, "Ilustrowany Kurier Codzienny" nr 12, 12 I 1938, s. 15., odwołanie zaś do nieaktualnej już idei paktu dunajskiegoProjekt paktu nieagresji między Austrią, Czechosłowacją, Jugosławią, Rumunią i Węgrami, autorstwa francuskiego ministra Louisa Barthou, popierany przez Pierre Lavala, który w 1935 r. uzyskał wsparcie Włoch, lecz nie doszedł do skutku wskutek sprzeciwu Węgier. Szerzej por. H. Batowski, Między…, s. 228, 235. świadczyło zarówno o opowiedzeniu się polskiej dyplomacji za utrzymaniem w tym regionie status quo, co nie było zresztą zbytnim zaskoczeniem, jak i o braku przewidywań, iż kraje sukcesyjne monarchii Habsburgów będą odgrywały większą rolę polityczną w nadchodzącym czasie. Także w dyskusji komisyjnej 12 I 1938 tematykę tą poruszano tylko w kontekście położenia ludności polskiej w Czechosłowacji. Przemówienie ministra szeroko zostało omówione przez prasę.