Czym jest wskaźnik Jak wiadomo każda komórka w pamięci RAM ma swój adres (numer), w zależności od procesora jest to liczba typu uint (23bit) lub ulong (64bit). Wynika z tego że wskaźnik jest zwykłą liczbą. Wiadomo jednak że różne zmienne mają różny rozmiar, int – 4 bajty, byte – 1 a double – 8. Wskaźniki z kolei mogą przechować jedynie numer jednego bajtu - początku zmiennej. Dlatego też wskaźniki nie są deklarowane jako zwykłe zmienne i należy poinformować kompilator o typie danych, na które wskazujemy.
Deklaracja wskaźnika Skoro wiemy że wskaźnik musi nie tylko zawierać liczbę, ale także informować kompilator o tym jakie dane przechowujemy nie może mieć po prostu typu pointer etc., deklarujemy je więc tak: typ_danych *nazwa_wskaznika; Teraz zmienna nazwa_wskaznika jest wskaźnikiem i możemy jej przypisywać adresy innych zmiennych, ale muszą być one typu typ_danych.
Pobranie adresu Skoro mamy już jakiś pojemnik na adres to trzeba też skądś wziąć właśnie sam „numer” komórki. Służy do tego operator &. Wystarczy poprzedzić nim nazwę zmiennej by zamiast jej zawartości operować na adresie.
int i = 5; writefln("0x%X", &i); Na wyjściu wypisane zostanie mniej-więcej to (wynik może być inny): 0x7FFCA3397568 Możemy też chcieć wypisać adres w formie decymalnej, wiedząc że jest to zwykła zmienna wystarczy rzutować ją na odpowiedni typ liczbowy:int i = 5; writefln("%d", cast(ulong) &i); Otrzymamy wtedy wynik podobny do tego: 140728413839864
Odwołanie do wskazywanego obiektu Do tego na co wskazuje wskaźnik możemy odwołać się operatorem *. Wystarczy poprzedzić nim nazwę wskaźnika i już możemy operować na nim jak na normalnej zmiennej. Prosty przykład: int num = 5; //Zmienna typu int z wartością 5 int *num_ptr = # //Wskaźnik wskazujący na „num” writeln(*num_ptr); //Wypisanie danych spod wskaźnika Stdout: 5 Skoro num i *num_ptr odnoszą się do tego samego miejsca w pamięci, to po zmianie tego na co wskazuje num_ptr zmienimy też zawartość oryginalnej zmiennej. Przykład: int num; int *num_ptr = # *num_ptr = 12; writeln(num); //Wypisze „12”
Alokacja pamięci Możemy dynamicznie zaalokować pamięć na 2 sposoby, używając malloc i new.
New New jest bardzo proste w obsłudze i intuicyjne, jednak w D jego możliwości są ograniczone względem C++. Jeśli chodzi o wskaźniki (bo w D nie tylko tam new znajduje zastosowanie) to możemy zaalokować tylko pamięć na typy podstawowe, struktury itd., nie można z kolei alokować tablic (bo nie mają one typu int* a int[]) i klas.
Przykład: struct Dog { string name; int age; }
int main(string[] args) { int* num = new int(57); Dog* dog = new Dog("Reksio", 5);
writeln(*num, "\n", *dog);
return 0; } Stdout: 57 Dog("Reksio", 5) Jak widać sprawa jest raczej prosta. Trzeba tylko pamiętać że w D nie ma operatora delete i pamięć usunie GC.
Malloc & Free Dwie funkcje z nagłówka dają bardzo dużo kontroli nad zaalokowaną pamięcią. Sami możemy (nawet musimy) zdecydować kiedy oddać pamięć systemowi. Destruktory i konstruktory nie są wywoływane, więc w praktyce malloc i free nadają się tylko do operacji na suchych ciągach danych. Taka alokacja bardzo rzadko ma praktyczne zastosowania, więc przykład powinien wyczerpać temat:
import std.math; //pow - kwadrat liczby import std.stdio; //IO import core.memory; //Malloc & free
int main(string[] args) { //Dynamiczna alokacja tablicy 4096 elementów typu ulong (↓) bez maski (to 0) ulong *longTab = cast(ulong*) GC.malloc(4096, 0, typeid(ulong));
//Pętla iterująca po wszystkich elementach… foreach(double i; 0 .. 4096) longTab[cast(int) i] = cast(ulong) pow(i / 100, 2); //f(i) = (i / 100) ^ 2
//Pętla iterująca po co 16 elemencie for(int i = 0; i < 4096; i += 16)
//Pętla iterująca po najbliższych 16 elementach foreach(int j; 0 .. 16) writef("%5d", longTab[i + j]); //Wypisanie ich kolejno w wieszach po 16 writeln(); //Zejście linię niżej
GC.free(longTab); //Zwolnienie zaalokowanej pamięci (ok. 32KB)
return 0; } Wynik ma 256 linii, więc go tu nie zamieszczę.