Będziemy tutaj rozważali równania ruchu, a także jak transformują się wielkości tensorowe i wskaźnikowe.
Definicja postaci einsteinowskiej i newtonowskiej Postać einsteinowska jest to, co opisuje czasoprzestrzeń, a czas w niej nie jest parametrem, tylko współrzędną. A postać newtonowska jest to, co opisuje przestrzeń zwykłą, a czas w niej nie jest współrzędną, tylko parametrem. Postać newtonowska jest podzbiorem postaci einsteinowskiej. W postaci newtonowskiej jest spełniona absolutność czasu (tzn. przy przejściu z jednego układu współrzędnych do drugiego czas jest niezmienniczy), a w postaci einsteinowskiej już nie musi tak być.
Jak transformować zmienne kowariantne i kontrawariantne w szczególnej teorii względności i mechanice Newtona Powiemy jak transformują się zmienne kowariantne i kontrawariantne bez nadkreślenia i z nadkreśleniem. W następnych dwóch rozdziałach będziemy rozważać jak wygląda macierz transformacji i działająca na pewne typy zmiennych w rozważanych transformacjach typu:
Jak dla transformacji tensorów jednowskaźnikowych kowariantnych i kontrawiantnych, podobnie jest jak w tensorach , , i , gdy wskaźnik występuje po przecinku w układach globalnie (lokalnie) płaskich lub po średniku w układach zakrzywionych. Podobne są rozważania, gdy transformujemy względem jakiegoś wskaźnika (gdy wskaźników górnych i dolnych są jakieś liczby w zmiennych), jak jest w przemyśleniach w dla jednego wskaźnika.
Szczególna teoria względności Do szczególnej teorii względności będziemy stosowali tylko postać einsteinowską. Do rozważań będziemy stosowali transformację tensorów jednowskaźnikowych kowariantnych i kontrawariantnych , którą można uoogólnić dla tensorów o iluś wskaźnikach górnych i dolnych. Dla szczególnej teorii względności macierz transformacji w układach globalnie (lokalnie) płaskich dla współrzędnych kontrawariantnych bez nadkreślenia dla macierzy transformacji mamy (a z nadkreśleniem ), a dla współrzędnych kowariantnych bez nadkreślenia jest w postaci (a z nadkreśleniem ), a dla przestrzeni słabozakrzywionych dla współrzędnych kontrawiariantnych bez nadkreślenia dla macierzy transformacji mamy (a z nadkreśleniem ), a dla współrzędnych kowariantnych bez nadkreślenia jest w postaci (a z nadkreśleniem ).
Mechanika Newtona Do mechaniki Newtona będziemy stosowali postać newtonowską i einsteinowską. Do rozważań będziemy stosowali transformację tensorów jednowskaźnikowych kowariantnych i kontrawariantnych , którą można uoogólnić dla tensorów o iluś wskaźnikach górnych i dolnych. W mechanice Newtona, jeśli traktować czas jako parametr to macierz transformacji jest (lub ) to wtedy będziemy stosowali postać newtonowską, a jeśli tam traktować czas jako współrzędną to macierz jest wtedy taka (lub ), zatem wtedy dla mechaniki Newtona będziemy stosować transformację jak w postaci einsteinowskiej, wtedy macierz transformacji w układach globalnie (lokalnie) płaskich dla współrzędnych kontrawariantnych bez nadkreślenia dla macierzy transformacji , mamy (a z nadkreśleniem ), a dla współrzędnych kowariantnych bez nadkreślenia jest w postaci (a z nadkreśleniem ), a dla przestrzeni słabozakrzywionych dla współrzędnych kontrawariantnych bez nadkreślenia dla macierzy transformacji , mamy (a z nadkreśleniem ), a dla współrzędnych kowariantnych bez nadkreslenia jest w postaci: (a z nadkreśleniem ).
Układy globalnie (lokalnie) płaskie globalnie (lokalnie) spoczynkowe i o globalnie (lokalnie) stałym tensorze (wektorze) prędkości Z istniejących matematycznie układów globalnie (lokalnie) płaskich globalnie (lokalnie) spoczynkowych, w których zachodzi w postaci einsteinowskiej i newtonowskiej, tzn. o definicjach zgodnych wynikających też z symetrii :
przechodząc do istniejących też matematycznie układów globalnie (lokalnie) płaskich o globalnie (lokalnie) stałym tensorze (wektorze) prędkości, w których zachodzi w postaci einsteinowskiej i newtonowskiej, tzn. o definicjach zgodnych wynikających też z symetrii :
wtedy na podstawie definicji tych pierwszych układów, tzn. o definicji i , mamy kolejno dla postaci einsteinowskiej i mechaniki newtonowskiej definicję układów tych drugich z teorii transformacji tensorów (wektorów), tzn. o definicji i , czyli te dwa rodzaje układów są ze sobą zgodne z definicji, ale też możemy transformować między sobą układy globalnie (lokalnie) płaskie o globalnie (lokalnie) stałym tensorze (wektorze) prędkości, tzn. o definicji i , według tych samych wspomnianych kolejno wzorów, a te układy też są między sobą zgodne z definicji, a więc:
W zakładaliśmy, że nowy układ odniesienia porusza się względem starego z globalnie (lokalnie) stałą prędkością, tzn.:
Na podstawie zachodzącej tożsamości globalnej (lokalnej) uzyskany na podstawie symetrii, mamy kolejno:
Ale też zachodzi na podstawie (postać einsteinowska) i (postać newtonowska) dla kolejno różniczek tensorów położenia i dowolnych nieskończenie małych, z których można wysnuć kolejno wnioski w układach globalnie (lokalnie) płaskich, tzn.: (globalności (lokalności) stałego tensora prędkości) i (globalności (lokalności) stałego wektora prędkości), według kolejno przedstawień:
Z zapisów i zachodzą kolejno wnioski i , a także zachodzą z i wnioski i przy założeniu istnienia matematycznego układów globalnie (lokalnie) płaskich o globalnie (lokalnie) stałym tensorze (wektorze) prędkości, czyli dowodzi to założenie, że przyśpieszenie jest efektem zakrzywienia czasoprzestrzeni, co jest zgodne z ogólną teorią względności, na podstawie prędkości względem układu odniesienia można wysnuć wniosek, że związek różniczkowy mówiący o zmianie tensora prędkości, wiedząc definicję interwału czasoprzestrzennego w szczególnej teorii względności i czasu absolutnego w mechanice Newtona, mamy kolejno:
W układach słabozakrzywionych zachodzi na podstawie w szczególnej teorii względności i w mechanice Newtona zastępując przecinek średnikiem, tzn. przechodząc od układów globalnie (lokalnie) płaskich o globalnie (lokalnie) stałym tensorze (wektorze) prędkości do zakrzywionych (w tym przypadku do słabozakrzywionego układu), przy tym ich macierze transformacji kolejno: i , mogą być funkcjami uogólnionymi, wtedy mamy kolejno wychodząc z (pierwszy wzór) i wychodząc od równania (pierwszy wzór).
Równanie geodezyjne ruchu ciała (cząstki materii) w postaci einsteinowskiej Wyprowadźmy wzór na linię geodezyjną dla zakrzywionej czasoprzestrzeni zaczynając od wzoru (pierwszy wzór) w postaci einsteinowskiej zamieniając (te zmienne są dla układów globalnie (lokalnie) płaskich) na (te zmienne są dla układów zakrzywionych), czyli przechodząc z układów globalnie (lokalnie) płaskich o globalnie (lokalnie) stałym tensorze prędkości do zakrzywionych (tutaj rozważamy układy słabozakrzywione jako układy zakrzywione) zakładając, że macierz transformacji może być funkcją uogólnioną (np.: typu ), że przy tej macierzy transformacji podczas transformacji lewej strony tego wzoru następuje zamiana przecinka na średnik, a prawa strona, która jest zerem, nie zależy od żadnych zmiennych, więc po transformacji przyjmuje wartość zero:
gdzie: - to jest tensor prędkości na podstawie , jako pochodna wielkości wskaźnikowej położenia względem interwału czasoprzestrzennego. - to jest tensor pędu na podstawie , ale przy czym jest to masa spoczynkowa ciała. - to jest wielkość wskaźnikowa siły, która dla układów słabozakrzywionych na podstawie jest w przybliżeniu tensorem. - to jest symbol Christoffela, który na podstawie dla układów słabozakrzywionych jest w przybliżeniu tensorem. Na podstawie pierwszego równania w wynika, że układy globalnie (lokalnie) płaskie są o globalnie (lokalnie) stałym tensorze prędkości, bo wtedy symbole Christoffela są równe zero. Te symbole Christoffela w układach słabozakrzywionych są małe i należy wiedzieć kiedy z tymi symbolami pewne wyrazy pominąć.
Równanie geodezyjne ruchu ciała (cząstki materii) w postaci newtonowskiej Wyprowadźmy wzór na linię geodezyjną dla zakrzywionej czasoprzestrzeni zaczynając od wzoru (pierwszy wzór) w konwencji newtonowskiej zamieniając (te zmienne są dla układów globalnie (lokalnie) płaskich) na (te zmienne są dla układów zakrzywionych), czyli przechodząc z układów globalnie (lokalnie) płaskich o globalnie (lokalnie) stałym wektorze prędkości do zakrzywionych (tutaj rozważamy układy słabozakrzywione jako układy zakrzywione) zakładając, że macierz transformacji może być funkcją uogólnioną (np.: typu ), że przy tej macierzy transformacji podczas transformacji lewej strony tego wzoru następuje zamiana przecinka na średnik, a prawa strona, która jest zerem, nie zależy od żadnych zmiennych, więc po transformacji przyjmuje wartość zero. Napiszmy równanie geodezyjne mając nowy układ współrzędnych poruszający się względem starego z prędkością , a więc go tutaj zastosujmy:
gdzie: - to jest wielkość wskaźnikowa prędkości na podstawie , jako pochodna wielkości wskaźnikowej położenia względem czasu absolutnego. - to jest wielkość wskaźnikowa pędu na podstawie , ale przy czym jest to masa ciała. - to jest wielkość wskaźnikowa siły, która dla układów słabozakrzywionych na podstawie jest w przybliżeniu tensorem. - to jest symbol Christoffela, który na podstawie dla układów słabozakrzywionych jest w przybliżeniu tensorem. Na podstawie równania po pierwszym wynikaniu w wynika, że układy globalnie (lokalnie) płaskie są o globalnie (lokalnie) stałym wektorze prędkości na podstawie (ostatni wzór), bo wtedy symbole Christoffela są równe zero. Te symbole Christoffela w układach słabozakrzywionych są małe i należy wiedzieć kiedy z tymi symbolami pewne wyrazy pominąć.
Paradoks niespełnienia równania geodezyjnego w układach słabozakrzywionych Weźmy równanie geodezyjne w postaci tensorowej dla czasoprzestrzeni przy konwencji einsteinowskiej w postaci (pierwsze równanie) i napiszmy go dla układów globalnie (lokalnie) płaskich:
Weźmy całkowitą macierz transformacji w teorii transformacji Lorentza i Galileusza naszego problemu fizycznego, transformujące od układów globalnie (lokalnie) płaskich do układów słabozakrzywionych. Układy słabozakrzywione uważane za płaskie we współrzędnych uogólnionych (w szczególnym przypadku krzywoliniowe), i go rozłóżmy na dwie macierze, jedną przedstawiającą transformację od układu globalnie (lokalnie) płaskiego do słabozakrzywionego uważanego za płaskie ogólnie nieprostokątne , a drugą dla transformacji od układu słabozakrzywionego uważanego za płaskie ogólnie nieprostokątne do układu słabozakrzywionego napisane we współrzędnych uogólnionych (w szczególnym przypadku krzywoliniowych ) będąca dopełnieniem tego pierwszego, wtedy:
Macierze występujące w problemie , tzn. jest to macierz , a macierz jest to macierz lub , są przedstawione w:
Zamiast macierzy kolejno w rozważanych problemach fizycznych może być macierz . Weźmy problem transformacji równania przy całkowitej macierzy transformacji , wtedy:
W teorii transformacji zwykle nie wiemy jaka jest macierz transformacji od układu globalnie (lokalnie) płaskiego do układu słabozakrzywionego uważanych za płaskie ogólnie nieprostokątne , i tylko wiemy jaka jest za to macierz transformacji z układu płaskiego (w tym przypadku słabozakrzywionego uważanego za płaskie ogólnie nieprostokątne) do układu we współrzędnych uogólnionych (krzywoliniowych) zanurzonych w układach słabozakrzywionych uważane za płaskie ogólnie nieprostokątne, w takim razie równanie geodezyjne nie jest spełnione, a to wyrażenie zaraz poniżej nie jest ogólnie równe zero, jak pokazano poniżej:
Gdzie jest współrzędną tensora prędkości w układach słabozakrzywionych uważanych za płaskie ogólnie nieprostokątne, a jest współrzędną tensora prędkości w układach słabozakrzywionych uważanych za układy we współrzędnych krzywoliniowych (uogólnionych).