Utwór powstał w 1971 roku i został włączony do zbioru zatytułowanego „Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada”. Akcja liryczna rozgrywa się w pogodny, jasny dzień, a scenerię stanowi ogród położony nad brzegiem niebieskiego morza. Przestrzeń ta ma charakter sielankowy, przywołujący na myśl mityczną lub biblijną krainę szczęśliwości.
Główni bohaterowie Podmiot liryczny – dojrzały i doświadczony mężczyzna, który osiągnął stan wewnętrznej równowagi. Jest to postać świadomie przeżywająca teraźniejszość, wolna od lęków o przyszłość oraz od ciężaru przeszłych niepowodzeń. Cechuje go pokora wobec losu oraz umiejętność dostrzegania głębokiego sensu w prozaicznych czynnościach.
Zarys najważniejszych wydarzeń fabularnych Wiersz przedstawia krótki opis dnia, który osoba mówiąca uznaje za wyjątkowy podarunek od losu. Podmiot relacjonuje czas spędzony na pracy w ogrodzie, podczas której obserwował kolibry oraz żaglówki na morzu. W trakcie tych prostych zajęć bohater uświadamia sobie, że nie odczuwa żadnego bólu fizycznego ani psychicznego. Wyznaje, że przestał dążyć do posiadania rzeczy i nie odczuwa już zazdrości wobec innych osób. Zapomniał o doznanych wcześniej krzywdach i nie czuje wstydu z powodu swojej tożsamości. Utwór kończy się obrazem całkowitego wyciszenia i akceptacji rzeczywistości, w której podmiot nie pragnie już niczego zmieniać.
Najważniejsze tematy i problemy poruszane w utworze Afirmacja istnienia – głównym tematem jest zachwyt nad samym faktem życia i pięknem otaczającego świata, który zostaje uznany za dar. Wewnętrzna wolność i spokój – tekst ukazuje proces uwalniania się od destrukcyjnych emocji, takich jak zazdrość, chciwość czy lęk, co prowadzi do osiągnięcia harmonii. Filozofia stoicka i epikurejska – podmiot realizuje postulat życia „tu i teraz”, akceptując wyroki losu i czerpiąc radość z najprostszych doznań zmysłowych. Symbolika ogrodu i raju – ziemski ogród staje się odpowiednikiem biblijnego Edenu, miejscem, w którym człowiek odzyskuje pierwotną więź z naturą i Bogiem.
Dominujące emocje i refleksje Lektura utworu wywołuje u czytelnika nastrój głębokiego spokoju, wyciszenia i optymizmu. Prosty język oraz brak skomplikowanych metafor potęgują wrażenie szczerości i autentyczności wyznania. Dominującą refleksją jest przekonanie, że prawdziwe szczęście nie zależy od zewnętrznych sukcesów czy bogactwa, lecz od umiejętności pogodzenia się z samym sobą i światem. Czytelnik może odczuć ulgę płynącą z odrzucenia nadmiernych ambicji na rzecz celebracji codzienności.
Aktualność utworu Problematyka poszukiwania sensu życia w prostocie oraz dążenie do uzyskania psychicznego spokoju w świecie pełnym pośpiechu i rywalizacji pozostaje niezwykle istotna dla współczesnego człowieka, który zmaga się ze stresem i nadmiarem oczekiwań.