]
Konstytucje okresu zaborów i Księstwa Warszawskiego Po III rozbiorze i upadku państwowości polskiej w 1795 roku, tradycje konstytucyjne Rzeczypospolitej zostały przerwane. Ponowne próby uregulowania ustroju ziem polskich nastąpiły w epoce napoleońskiej oraz po kongresie wiedeńskim. Cechą charakterystyczną tych aktów był fakt, że były to konstytucje oktrojowane, czyli nadane odgórnie przez władców, a nie uchwalone przez suwerenny organ przedstawicielski.
Ustrój Księstwa Warszawskiego i wpływ wzorców francuskich 22 lipca 1807 roku Napoleon Bonaparte nadał w Dreźnie Konstytucję Księstwa Warszawskiego. Akt ten opierał się na francuskich wzorcach ustrojowych, wprowadzając zasady obce dawnej tradycji szlacheckiej.
Równość wobec prawa: Artykuł 4 znosił przywileje stanowe, wprowadzając jednolite obywatelstwo i równość wszystkich mieszkańców wobec prawa. Władza wykonawcza: Sprawował ją król saski (Fryderyk August I) z dynastii Wettynów. Monarcha posiadał inicjatywę ustawodawczą oraz pełnię władzy wykonawczej, którą realizował poprzez Radę Ministrów oraz Radę Stanu. Prawo cywilne: Artykuł 69 wprowadzał Kodeks Napoleona, który ujednolicał prawo prywatne i sankcjonował m.in. instytucję ślubów cywilnych oraz rozwodów. Kwestia chłopska: Artykuł 4 głosił, że „znosi się niewola”, co oznaczało nadanie chłopom wolności osobistej. Jednak wydany później dekret grudniowy z 1807 roku precyzował, że ziemia, inwentarz i budynki pozostają własnością dworu, co w praktyce wymuszało na chłopach dalsze świadczenie pańszczyzny w zamian za możliwość użytkowania gruntu.
Konstytucja Królestwa Polskiego z 1815 roku Po upadku Napoleona, na mocy ustaleń kongresu wiedeńskiego, utworzono Królestwo Polskie połączone z Cesarstwem Rosyjskim unią personalną. 27 listopada 1815 roku car Aleksander I nadał Konstytucję Królestwa Polskiego. Była ona uznawana za jeden z najbardziej liberalnych aktów tego typu w ówczesnej Europie.
Odrębność instytucjonalna: Królestwo posiadało własny rząd, administrację, sądownictwo oraz narodową armię. Językiem urzędowym pozostał język polski. Organizacja władzy: Władzę ustawodawczą sprawował król wraz z dwuizbowym Sejmem (Senat i Izba Poselska). Król posiadał wyłączne prawo inicjatywy ustawodawczej i prawo weta wobec uchwał Sejmu. W imieniu monarchy władzę w kraju sprawował Namiestnik. Wolności obywatelskie: Konstytucja gwarantowała wolność wyznania, wolność druku (bez cenzury prewencyjnej), nietykalność osobistą oraz niezawisłość sędziów. Podległość zagraniczna: Polityka zagraniczna Królestwa była tożsama z polityką Cesarstwa Rosyjskiego, a car jako król polski posiadał decydujący wpływ na obsadę stanowisk państwowych.
Ewolucja i ograniczenie praw konstytucyjnych Wraz z upływem czasu zasady konstytucyjne obu organizmów państwowych były ograniczane. W Księstwie Warszawskim dominowała potrzeba wojenna, która podporządkowywała administrację celom militarnym. W Królestwie Polskim po 1815 roku dochodziło do systematycznego łamania zapisów ustawy zasadniczej przez władze carskie (m.in. wprowadzenie cenzury w 1819 r. i zawieszenie jawności obrad Sejmu w 1825 r.). Po upadku powstania listopadowego w 1832 roku konstytucja została zastąpiona przez Statut Organiczny, który znosił m.in. odrębny Sejm i armię polską, włączając Królestwo w strukturę administracyjną Rosji.