Przebieg walk na terenie kopalni i użycie ciężkiego sprzętu bojowego Szturm na kopalnię „Wujek” rozpoczął się 16 grudnia 1981 roku około godziny 11:00. Była to największa bitwa stoczona przez siły bezpieczeństwa PRL ze społeczeństwem w okresie stanu wojennego. Walki charakteryzowały się wyjątkową zaciętością, a determinacja górników zmusiła atakujących do użycia środków, które pierwotnie miały służyć jedynie zastraszeniu.
Przełamanie barykad i użycie czołgów Akcja rozpoczęła się od użycia armatek wodnych, które przy ujemnej temperaturze polewały strajkujących wodą. Następnie do akcji wkroczyły czołgi T-55, które taranowały mury ogrodzenia oraz barykady ustawione z wagoników i sprzętu górniczego. W wyłomy wjechały wozy bojowe piechoty, torując drogę oddziałom ZOMO. Mimo przewagi technicznej, milicjanci napotkali na twardy opór. Górnicy, uzbrojeni w pręty, łańcuchy i śruby, zdołali odeprzeć pierwsze ataki, zmuszając funkcjonariuszy do odwrotu. W trakcie starć dochodziło do walki wręcz, a strajkujący zdołali unieruchomić jeden z czołgów, zarzucając go prętami wkładanymi w gąsienice.
Ostrzał z broni palnej Wobec niemożności przełamania oporu górników przy użyciu środków przymusu bezpośredniego, dowództwo operacji podjęło decyzję o wprowadzeniu do walki Plutonu Specjalnego ZOMO. Funkcjonariusze tego oddziału, wyposażeni w pistolety maszynowe, otworzyli ogień do strajkujących. Strzały padały w kierunku pomostu przy kotłowni oraz magazynu odzieżowego, gdzie zgromadzili się obrońcy. Użycie amunicji ostrej było momentem przełomowym, który doprowadził do śmierci i ranienia wielu górników, łamiąc ostatecznie opór załogi. Był to jedyny przypadek w stanie wojennym, gdy władza wydała rozkaz strzelania do robotników w tak zorganizowany sposób.