__TOC__ stuk () ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) odgłos powstający przy zderzeniu twardych przedmiotów wykrzyknik onomatopeiczny (2.1) wyraz naśladujący odgłos stukania
(1.1)
(1.1) Stuk kół pociągu nie pozwalał mi zasnąć.
(1.1) stukot (2.1) puk
stukot , stukanie , stuknięcie nastukać, stukać , stuknąć nastukany
(2.1) stuk-puk
angielski: (2.1) knock duński: (1.1) bank; (2.1) banken jidysz: (1.1) קלאַפּ (klap) ukraiński: (1.1) стук ; (2.1) стук
stuk ()
(1.1) tynk
stuko, stukaĵo stuki
stuk ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) część, kawałek (1.2) piękność, atrakcyjna kobieta