mięta ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) , ziele z rodziny wargowych o charakterystycznym zapachu; (1.2) napar, herbata z mięty (1.1) (1.3) coś nieistotnego, łatwego
(2.1) imiesłów przymiotnikowy bierny, rodzaj żeński, od czasownika: miąć
(1.1-2)
(1.1) Pod płotem rosła mięta pieprzowa. (1.2) Mięta jest smacznym i zdrowym napojem. (1.3) Ten egzamin to mięta. Wszystko umiem na blachę.
(1.1) mięta pieprzowa (1.2) parzyć / pić miętę
miętus , miętówka miętka miętowy miętowo
czuć miętę
(1.1-2) < <
angielski: (1.1) mint arabski: (1.1) نعناع baskijski: (1.1) menda białoruski: (1.1) мята bułgarski: (1.1) мента czeski: (1.1) máta dolnołużycki: (1.1) mjetwej duński: (1.1) mynte ; (1.2) myntete esperanto: (1.1) mento fiński: (1.1) minttu francuski: (1.1) menthe górnołużycki: (1.1) mjatwička, mjetlička hebrajski: (1.1) נענה , מינתה hiszpański: (1.1) menta interlingua: (1.1) mentha islandzki: (1.1) minta japoński: (1.1) ミント (minto) jidysz: (1.1) מינץ (minc) kazachski: (1.1) жалбыз koreański: (1.1) 박하 (pakha) litewski: (1.1) mėta łaciński: (1.1) mentha niderlandzki: (1.1) munt niemiecki: (1.1) Minze ; (1.2) Pfefferminztee nowogrecki: (1.1) μέντα rosyjski: (1.1) мята rumuński: (1.1) mentă słowacki: (1.1) mäta szwedzki: (1.1) mynta turecki: (1.1) nane ukraiński: (1.1) м'ята walijski: (1.1) mintys węgierski: (1.1) menta wilamowski: (1.1) mjynta , minc ; (1.2) mjynta , minc