__TOC__ bania ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) dyniaMały słownik gwary śląskiej, w: Marek Szołtysek, Górny Śląsk. Przewodnik po regionie, Bielsko-Biała 2005, s. 247-306, ISBN 83-7304-461-2.Zagadki, zapisała A. Satkiewiczówna, w: Z gwary warmińskiej i mazurskiej, „Poradnik Językowy” nr 5/1951, s. 29. (1.2) głowa (1.3) wschodnioeuropejska łaźnia parowa; (1.4) wódka (1.5) ocena niedostateczna (1.6) naczynie, duża bańka (1.7) źródło lecznicze (1.8) kopalnia soli (1.9) gniazdo os lub szerszeni (1.10) kopuła (1.11) siarczysty policzek, mocne uderzenie (1.12) guz (1.13) łazienka
(2.1) od: banie (się)
(1.2)
(1.2) Ale mnie bania boli po wczorajszej balandze. (1.4) On jest na bani. → On jest nietrzeźwy. (1.5) Niby geniusz, a ma gołe banie.
(1.2) baniak (1.13) baja, wanna
banieczka , baniak , bannik , zabaniak , bańka
na bani • sranie w banię • głowa jak bania, a mózgu nic
(1.1) (1.2) hiszpański: (1.5) cate
bania ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) dynia (1.2) duża głowa, szczególnie łysa
(1.1) Òn to mô głowã jak bania. → On to ma głowę jak dynia. (1.2) Mô baniã jak wrëk. → Ma głowę jak brukiew.
baniowati
bania ()
bȧnja
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) bania, dynia