git ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) gwara więzienna słowo-klucz; osoba grypsująca, będąca członkiem subkultury więziennej; (1.2) przysłówek sposobu (2.1) super, w porządku w użyciu przymiotnikowym (3.1) świetny, bez zarzutu
(2.1-3.1)
(2.1) — Masz wszystko? — Tak mam, chodźmy, będzie git. (2.1) — Kupiłeś piwo? — Tak, mam też otwieracz. – No to git. (3.1) To była git impreza.
(2.1) super, ekstra, elegancko (3.1) wspaniały, świetny
(2.1) syf, syfnie, beznadziejnie
gitesowy, gitowy, gitny gites
(1-3) (standardowe: gut, w wymowie dialektalnej: git),
rosyjski: (2.1) клёво; (3.1) клёвый
git ()
rzeczownik (1.1) niegodziwiec (1.2) głupek, nieprzyjemny człowiek, dupek czasownik (2.1) niestandardowe: południowe i Appalachy (2.2) niestandardowe: południowe i Appalachy
(1.1-2) git; gits (2.1-2) git, gitted, gitted, gits, gitting
(1.2) Jack is a git. → Jacek to debil. (1.2) Don't be such a git! → Nie bądź takim dupkiem!
(1.1-2) get
git ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) kit
(1.1) tmel
gitovať , zagitovať gitovací
git ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) dobroć