kit

kit () , ,

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) masa plastyczna do montażu szyb, uszczelniania, wypełniania nierówności itp. (1.2) kłamstwo (1.3) będący w sprzedaży zestaw obejmujący lustrzankę z obiektywem; często także sam obiektyw wchodzący w skład takiego standardowego zestawu (obiektyw kitowy)

(2.1) od: kita

(1.1-3) (2.1)

(1.1) Szybę przybijamy gwoździkami i uszczelniamy kitem. (1.2) Nie wciskaj mi kitu! (1.3) Większość fotografujących amatorsko nie zauważy różnicy między fotką wykonaną kitem a lepszym szkłemZ Internetu.

(1.2)

kitowy kicik kitować

do kitu • kituś bajduś • kit ci w ucho • wciskać kit

(1.1) Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 8.

(1.2) angielski: (1.1) putty, lute bułgarski: (1.1) маджун duński: (1.1) kit hiszpański: (1.1) masilla jidysz: (1.1) קיט (kit) kazachski: (1.1) мастика niemiecki: (1.1) Kitt norweski (bokmål): (1.1) kitt norweski (nynorsk): (1.1) kitt rosyjski: (1.1) зама́зка , масти́ка szwedzki: (1.1) kitt węgierski: (1.1) gitt

kit ()

rzeczownik (1.1) komplet, zestaw (1.2) ekwipunek (1.3) strój (1.4) młode (używane w stosunku do młodych wielu gatunków małych futrzastych zwierząt, jak koty, króliki, lisy, szopy, norki, piżmaki) (1.5) stado udomowionych gołębi (1.6) małe skrzypce używane kiedyś przez ulicznych tancerzy

(1.1) → drewniana tuba < → kufel (1.2-3) od (1.1) (1.4) skrócenie

kit ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wieloryb

kit ()

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) kit (1.2) zestaw, komplet

(2.1) = kitte → kitować

(1.1) (et) kit, kitet, -, - (1.2) et kit, kittet, kits/kit, kittene

(1.1) kitte

(1.1) (1.2)

kit ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) zestaw elementów do samodzielnego montażu

(1.1) kit; kits

kit ()

zaimek (1.1) kto przymiotnik (2.1) twardy

(1.1) , (2.1) odziedziczone z , dalsza etymologia niejasna ,

kit ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wieloryb, waleń

kit ()

rzeczownik (1.1) kit

kit ()

rzeczownik (1.1) wieloryb

kit ()

(1.1) kogo?

accusativus od