mund ()
czasownik (1.1) móc, być w stanie
mund ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) usta
(1.1) en mund, munden, munde, mundene
(1.1) Det er bedst at holde mund om denne skandale. → Najlepiej będzie trzymać usta zamknięte na temat tego skandalu.
(1.1) mundaflæsning
(1.1) kaje, kæft
(1.1) læbe
udmunding høre noget fra hestens egen mund • uld i mund
zobacz też: części ciała w jęz. duńskim
mund ()
rzeczownik (1.1) usta
mund ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) światPledari rumantsch-englais
mund ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) świat
mund ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) forma do: mun
(1.1) en mund;
przysłowie morgonstund har guld i mund