groniś ()
czasownik (1.1) mówić (1.2) nazywać (1.3) znaczyć gronim, groniš, groni gronimej, gronitej, gronitej gronimy, groniśo, gronje; gronił; groń; gronjecy, gronjony
(1.1) Stary a nazgónity źěd jo raz gronił: → Stary i doświadczony dziad mówił raz: (1.2) Kito Michałk — tak gronjašo se tomu molarjeju — njeběšo zły, ale jano lažkomyslony cłowjek. → Kito Michałk — tak nazywał się ten malarz — nie był złym, lecz tylko lekkomyślnym człowiekiem. (1.3) Wužywanje słowjańskich požyconkow, to groni de facto górnoserbskich, jo sporadiske. → Używanie zapożyczeń słowiańskich, to znaczy de facto górnołużyckich, jest sporadyczne.
(1.2) groniś se
(1.3) to groni → to znaczy
wśród języków słowiańskich jedyny podobny czasownik to „mówić, gadać”; z , praindoeuropejskie *gūer- „podnosić głos, chwalić”; dalej gr̥nā́ti „śpiwać, chwalić, zapowiadać”