ornament ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) motyw zdobniczy stosowany w architekturze, sztuce, rzemiośle artystycznym; (1.2) dźwięk lub grupa dźwięków służących do urozmaicenia i ożywienia melodii (1.3) rodzaj czcionki dającej w druku odbitkę elementu zdobniczego;
(1.1-3)
(1.1) Ornament roślinny nie zjawia się tedy sam przez się z prostego wyboru lub natchnienia artysty, lecz jest wynikiem olbrzymiej społecznej przemianyStefan Żeromski, Snobizm i postęp, rozdz. V..
ornamentacja , ornamentyka , ornamentator , ornamencik ornamentowy, ornamentalny
< → ozdoba < < → wyposażyć, upiększyć
angielski: (1.1) ornament; (1.2) fioritura arabski: (1.1) زينة (zayna), حلية (ḥilya), زخرفة (zaẖrafa) bułgarski: (1.1) орнамент ; (1.2) орнамент czeski: (1.1) ornament duński: (1.1) ornament ; (1.2) ornament francuski: (1.1) ornement gudźarati: (1.1) ઘરેણું (gharēṇuṁ) hiszpański: (1.1) ornamento kataloński: (1.1) ornament łotewski: (1.1) ornaments ; (1.2) ornaments portugalski: (1.1) ornamento sanskryt: (1.1) आभरण (ābharaṇa) szwedzki: (1.1) ornament ukraiński: (1.1) орнамент
ornament ()
rzeczownik (1.1) ozdoba (choinkowa) (1.2) ornament (1.3) ornament czasownik (2.1) ozdabiać, zdobić
ornamental ornamentation ornamentally
ornament ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ornament
(1.1) ornament; ornaments
ornament ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) ornament
(1.1)
ornamentika , ornamentácia , ornamentalizmus , ornamentálnosť ornamentovať ornamentový, ornamentálny ornamentálne
ornament ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) ornament
(1.1) ett ornament, ornamentet, ornament, ornamenten
(1.1) snäckornament