__TOC__ plastik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) tworzywo sztuczne (1.2) semtex, plastyczny materiał wybuchowy (1.3) karta płatnicza
(1.1-2)
(1.1) Kupiłem sobie krzesła ogrodowe z plastiku.
(1.3) płacić / zapłacić plastikiem
(1.1) tworzywo sztuczne, plastyk (1.2) semtex, czeski plastik (1.3) karta płatnicza
plastikowy, plastykowy plastikowo
czeski plastik
angielski: (1.1) plastic; (1.2) plastic arabski: (1.1) بلاستيك białoruski: (1.1) пластмаса bułgarski: (1.1) пластмаса czeski: (1.1) plast duński: (1.1) plastik / (plastic /) kataloński: (1.1) plàstic marszalski: (1.1) būļajtiik niemiecki: (1.1) Kunststoff rosyjski: (1.1) пластмасса ; (1.2) пластиковая взрывчатка słowacki: (1.1) plast szkocki gaelicki: (1.1) plastaic , plastaig szwedzki: (1.1) plast ukraiński: (1.1) пластмаса , пластик węgierski: (1.1) műanyag
plastik ()
rzeczownik, rodzaj nijaki lub wspólny (1.1) plastik (tworzywo sztuczne)
(1.1) en/et plastik, plastikken/plastikket, plastikker, plastikkerne
(1.1) Kofangere bliver lavet af stål, gummi eller plastik. → Zderzaki robi się ze stali, gumy albo plastiku.
Pisownia alternatywna: plastic
plastik ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) plastyka (1.2) operacja plastyczna
(1.1-2) en plastik, plastiken
plastisk