całość ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wszystkie elementy czegoś tworzące razem jakąś samodzielną jednostkę (1.2) zwarty układ, którego cechy i prawidłowości decydują o wszelkich właściwościach jego poszczególnych składników (1.3) nienaruszalność i niepodzielność czegoś (1.4) liczba całkowita
(1.1-4)
(1.1) Dwie połowy pomarańczy to jedna całość owocu.
(1.1) jednia, jedność, komplet (1.2) całokształt, ogół, suma, uniwersum (1.3) niepodzielność, nienaruszalność, integralność
(1.1) część (1.4) ułamek
całościowy, cały całościowo, całkiem, całkowicie, cało całka
iść na całość
angielski: (1.1) wholeness, entirety arabski: (1.1) جملة baskijski: (1.1) osotasun chiński standardowy: (1.1) 一块 (yīkuài), 全部 (quánbù) chorwacki: (1.1) cjelina czeski: (1.1) celek duński: (1.1) helhed ; (1.2) helhed esperanto: (1.1) tuto, ĉiom francuski: (1.1) totalité , ensemble , tout japoński: (1.1) 全体 łaciński: (1.1) totus niderlandzki: (1.1) geheel niemiecki: (1.1) Ganzheit rosyjski: (1.1) совокупность ; (1.2) единство , цельность ; (1.3) целостность ; (1.4) целое число rumuński: (1.1) întregime słowacki: (1.1) celok słoweński: (1.1) celota szwedzki: (1.1) helhet tybetański: (1.1) ཀུན, ཐ włoski: (1.1) totalità , interezza , integrità