__TOC__ vinge ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) skrzydło (1.2) skrzydło
(1) en vinge, vingen, vinger, vingene
(1.1) Jeg har aldrig set en engel uden vinger. → Nigdy nie widziałem anioła bez skrzydeł.
få luft under vingerne → poczuć wiatr pod skrzydłami • stække vinger → podciąć skrzydła
vinge ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) skrzydło
(1.1) en vinge, vingen, vinger, vingene
(1.1) ving
vinge ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) skrzydło (ptaka) (1.2) skrzydło (samolotu)
(1.1-2) en vinge, vingen, vingar, vingarna
(1.1) fågelvinge