rozczarowanie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) niespełnienie oczekiwań (1.2)
(1.1) (1.2)
(1.1) Ewelina, ku swojemu rozczarowaniu, dostała na urodziny książkę. (1.2) Celem koleżanek było rozczarowanie i obrażenie Eweliny.
(1.1) doznawać / unikać rozczarowania • powodować rozczarowanie • ku rozczarowaniu
(1.1) zawód, deziluzja (1.2) rozczarowywanie
rozczarowywać, rozczarować rozczar rozczarowany
angielski: (1.1) disappointment białoruski: (1.1) расчараванне bułgarski: (1.1) разочарование duński: (1.1) skuffelse estoński: (1.1) pettumus francuski: (1.1) déception hebrajski: (1.1) מפח־נפש (mapach-nefesz) hiszpański: (1.1) desencanto , desilusión , decepción , desengaño interlingua: (1.1) disillusion, anticlimax islandzki: (1.1) vonbrigði jidysz: (1.1) אַנטוישונג (antojszung) niemiecki: (1.1) Enttäuschung ; (1.2) Enttäuschen norweski (bokmål): (1.1) skuffelse norweski (nynorsk): (1.1) skuffelse nowogrecki: (1.1) απογοήτευση rosyjski: (1.1) разочарова́ние słowacki: (1.1) sklamanie , rozčarovanie turecki: (1.1) hayal kırıklığı ukraiński: (1.1) розчарува́ння włoski: (1.1) delusione , disinganno , crepacuoure