eten ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) związek organiczny, najprostszy alken, bezbarwny i łatwopalny gaz o słodkawym zapachu, fitohormon;
(1.1)
(1.1) Eten tworzy z powietrzem mieszaninę wybuchową.
(1.1) etylen
(1.1) aleken
etenowy
nazwa systematyczna: eten; wzór sumaryczny:
angielski: (1.1) ethene, ethylene baskijski: (1.1) etileno bułgarski: (1.1) етилен czeski: (1.1) ethen, ethylen francuski: (1.1) éthène , éthylène hiszpański: (1.1) eteno interlingua: (1.1) ethyleno kataloński: (1.1) etilè łaciński: (1.1) ethenum , ethylenum niemiecki: (1.1) Ethen , Ethylen nowogrecki: (1.1) αιθένιο rosyjski: (1.1) эте́н , этиле́н słowacki: (1.1) etén szwedzki: (1.1) eten /, etylen / węgierski: (1.1) etén włoski: (1.1) etene , etilene
eten ()
czasownik (1.1) rozedrzeć (się), rozerwać (się) (1.2) przerwać rzeczownik (2.1) przerwa (2.2) rozdarcie (2.3) przepuklina (2.4) średniówka, cezura
(1.1-2)
(2.1) etanaldi (2.2) urradura (2.3) hernia
etenaldi, etete etenarazi
eten ()
czasownik (1.1) jeść
eten ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) jedzenie, posiłek czasownik przechodni (2.1) jeść
(2.1) eten, at, gegeten
eter
eten ()
rzeczownik, rodzaj wspólny lub nijaki (1.1) eten
(1.1) en eten, etenen lub ett eten, etenet
(1.1) etylen