zewnętrzny ()
, ,
przymiotnik relacyjny (1.1) taki, który znajduje się poza czymś (poza obrębem); taki, który widać na zewnątrz (1.2) taki, który odnosi się do innych krajów (1.3) taki, który odnosi się do wyglądu człowieka, jego urody, itp.
(1)
(1.1) Małżowina uszna stanowi zewnętrzną część ucha.
(1.1) pożar zewnętrzny
(1.1) wewnętrzny
zewnętrzność , zewnętrze , zewnętrzniak uzewnętrznić zewnętrznie, zewnątrz zewnątrz
angielski: (1.1) external, extern, superficial, outdoor, exterior, extraneous arabski: (1.1) خارجي, خارج, ظاهر chiński standardowy: (1.1) 外边 (wàibian); (1.2) 外 (wài) czeski: (1.1) vnější, externí duński: (1.1) ekstern, ydre; (1.3) ekstern, ydre esperanto: (1.1) ekstera francuski: (1.1) extérieur, extrinsèque, externe hiszpański: (1.1) exterior, externo; (1.2) exterior, externo; (1.3) exterior, externo kataloński: (1.1) exterior; (1.2) exterior kazachski: (1.1) сыртқы; (1.2) сыртқы; (1.3) сыртқы łaciński: (1.1) exter, externus marathi: (1.1) बाह्य niderlandzki: (1.1) buitenste, uitwendig, buiten-; (1.2) buitenlands; (1.3) uiterlijk niemiecki: (1.1) äußerer, Außen-, außen- nowogrecki: (1.1) εξωτερικός; (1.2) εξωτερικός; (1.3) εξωτερικός rosyjski: (1.1) внешний, наружный; (1.2) внешний, наружный; (1.3) внешний, наружный sanskryt: (1.1) बाह्य słowacki: (1.1) vonkajší, externý szwedzki: (1.1) yttre ukraiński: (1.1) зовнішній; (1.2) зовнішній; (1.3) зовнішній węgierski: (1.1) külső włoski: (1.1) esterno; (1.2) esterno wolof: (1.1) biti