okop ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) odkryty, ogniowy obiekt fortyfikacyjny, zwykle mający postać wykopu ziemnego; (1.2) pozycja lub sposób myślenia zawzięcie bronione
(2.1) 2 od: okopać
(1.1-2)
(1.1) Spieszeni żołnierze rozpoczęli budowę okopów.
(1.1) nieprzyjacielskie okopy • wykopać okop • zająć miejsce w okopie (1.2) ideologiczne / polityczne okopy • wyjść z okopów
(1.1) rów
kopanie , okopywanie , okopanie , kopacz /, kopaczka , koparka kopać , okopywać , okopać okopowy
(1.1) zwykle w liczbie mnogiej „okopy”
albański: (1.1) llogore angielski: (1.1) trench baskijski: (1.1) lubaki białoruski: (1.1) акоп , траншэя czeski: (1.1) okop duński: (1.1) skyttegrav ; (1.2) skyttegrav hiszpański: (1.1) trinchera jidysz: (1.1) אַקאָפּע (akope), גראָבן (grobn) norweski (bokmål): (1.1) skyttergrav / norweski (nynorsk): (1.1) skyttargrav nowogrecki: (1.1) τάφρος /, χαράκωμα rosyjski: (1.1) окоп , траншея serbski: (1.1) ров szwedzki: (1.1) skyttegrav ukraiński: (1.1) окоп , траншея węgierski: (1.1) lövészárok włoski: (1.1) trincea