pułkownik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) wyższy stopień oficerski niższy od generała;
(1.1)
(1.1) Ci starsi oficerowie, co najmniej w randze pułkownika, są kluczowi w tej dziedzinie. (1.1) Ukryty za wojskowym dżipem pułkownik Minani wyciągnął z samochodu wielki, obdrapany megafon i zwrócony twarzą w stronę zarośli, gardłowym głosem wykrzykiwał rozkazy.
(1.1) komandor
podpułkownik , pułk , pułkownikowa , pułkownikostwo , pułkownikówna pułkownikowski, pułkowy pułkowniczyć, pułkownikować
od
angielski: (1.1) colonel baskijski: (1.1) koronel białoruski: (1.1) палкоўнік bułgarski: (1.1) полковник chorwacki: (1.1) pukovnik czeski: (1.1) plukovník duński: (1.1) oberst esperanto: (1.1) kolonelo fiński: (1.1) eversti francuski: (1.1) colonel hiszpański: (1.1) coronel łotewski: (1.1) pulkvedis niderlandzki: (1.1) kolonel niemiecki: (1.1) Oberst nowogrecki: (1.1) συνταγματάρχης rosyjski: (1.1) полковник rumuński: (1.1) colonel skolt: (1.1) eveʹrstt słowacki: (1.1) plukovník szwedzki: (1.1) överste ukraiński: (1.1) полковник węgierski: (1.1) ezredes