vana ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wanna
(1.1)
vanička vanový
vana ()
przymiotnik (1.1) daremny, płonny, próżny, bezowocny, bezskuteczny
(1.1)
vane
kontraŭ forta mano la leĝo estas vana • lecionoj al profesoro estas vana laboro • por longa malsano kurac' estas vana • servo al Dio vana ne restas
vana ()
przymiotnik (1.1) staryRobert Bielecki, Język estoński dla początkujących. I. Teksty i gramatyka, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2016, s. 56.
(1.1) uus
vana ()
czasownik (1.1) strzelaćR.M.W. Dixon, A Grammar of Boumaa Fijian, University of Chicago Press, 1988, s. 14.
vana ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) lasA. P. Buddhadatta Mahathera, Concise Pali-English Dictionary
(1.1) vanakammika • vanagumba • vanacetya
(1.1) arañña, kānana
vana () вана
rzeczownik (1.1) wanna
vana ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) zwyczaj, przyzwyczajenie, nawyk (1.2) wprawa
(1) en vana, vanan, vanor, vanorna
van
vana ()
przymiotnik (1.1) stary