bodziec () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) czynnik wywołujący pobudzenie receptorów, pochodzący ze środowiska zewnętrznego lub ze środowiska wewnętrznego; (1.2) ostroga (1.3) podnieta, zachęta
(1.1)
(1.1) Wzgórze odpowiada za wstępną ocenę bodźców zmysłowych i przesyłanie ich do kory mózgowej. (1.3) Nowa praca jest bodźcem, który go zachęca do dalszej walki.
(1.3) bodziec do + (czegoś)Andrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000.
(1.3) impuls
(1.1,3) bodźcowy (1.2) bodnąć, bóść
afrykanerski: (1.3) aandrif angielski: (1.1) stimulus; (1.3) incentive arabski: (1.3) دفعة baskijski: (1.1) estimulu białoruski: (1.1) раздражняльнік ; (1.3) стымул , імпульс , штуршок czeski: (1.1) podráždĕní esperanto: (1.1) stimulo; (1.3) stimulo francuski: (1.1) irritation hiszpański: (1.1) estímulo , impulso ; (1.2) acicate , aguijón ; (1.3) incentivo , estímulo , acicate jidysz: (1.3) שטופּ (sztup) niderlandzki: (1.1) prikkeling niemiecki: (1.1) Reiz nowogrecki: (1.1) ερέθισμα portugalski: (1.1) estímulo rosyjski: (1.1) раздражи́тель , возбуди́тель , стимуля́тор ; (1.3) сти́мул szwedzki: (1.1) stimulans ; (1.2) sporre ; (1.3) stimulans , sporre ukraiński: (1.1) подразник , збудник węgierski: (1.1) inger włoski: (1.1) stimolo