tumult ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) sytuacja zamętu (1.2) gwar zmieszanych głosów (1.3) zamieszki na tle wyznaniowym, głównie w okresie I Rzeczpospolitej;
(1.1-3)
(1.1) W tym tumulcie z łatwością udało się uniknąć pościgu.
(1.1) powstał tumult • tumult uliczny • wszcząć tumult (1.3) tumult gdański / krakowski / warszawski / toruński / w Amboise
(1.1) rozgardiasz, galimatias, zamieszanie, zamęt (1.2) wrzawa, zgiełk, harmider (1.3) zamieszki, pogrom
(1.1) spokój (1.2) cisza
tumultant tumultowy
angielski: (1.1) tumult esperanto: (1.1) tumulto jidysz: (1.1) טומל (tuml), חושך / (chojszech) niemiecki: (1.1) Tumult szwedzki: (1.1) tumult wilamowski: (1.1) tumułt ; (1.2) tumułt ; (1.3) tumułt włoski: (1.1) tumulto
tumult ()
rzeczownik (1.1) tumult, zamieszanie (1.2) tumult, wrzawa tumults
tumultuous tumultuously
tumult ()
(1.1) tumult, zgiełk, zamieszanie
tumulto, tumultosonorado tumulta, tumultema tumulti, tumultiĝi
tumult ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) tumult
(1.1) ett tumult, tumultet, tumult, tumulten
(1.1) kalabalik