pierdoła () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński (1.1) człowiek mówiący bzdury, niedorzeczności (1.2) człowiek niedołężny, niezdarny, ślamazarny, zwykle stary (1.3) ktoś, kto często pierdzi (1.4) lichy robotnik rzeczownik, rodzaj żeński (2.1) śmierdzący, gazowy efekt przemiany materii (2.2) plotka; (2.3) rzecz mało znacząca, bzdura, głupstwo;
(1.1-4) (2.1-3)
(1.1) Jasio to straszny pierdoła. Rozmowy z nim zawsze mnie nudzą. (1.2) Ten stary pierdoła bardzo głośno słucha radia. Przez niego nie mogę się skoncentrować na nauce! (2.2) Podniecała się jakąś pierdołą zasłyszaną przed sklepem. (2.3) Płaczesz z powodu potrzaskanej szklanki? Nie przejmuj się taką pierdołą.
(1.1) pierdoła saska
(1.2) zgred, pierdziel, pierdolec, niedołęga, fajtłapa (1.3) pierdziel, pierdzioch (1.4) partacz (2.1) bździna, pierd, bąk
pierdoły , pierdu-pierdu , pierd , pierdzenie , pierdolenie , opierdalanie , opierdolenie , pierdolnik , wypierdek , wypierdzenie pierdołka , pierdółka napierdalać, zapierdalać, pierdnąć, pierdolić , opierdalać , pierdzieć , opierdolić , wypierdzieć pierdolony, pierdółkowaty pierdu-pierdu
Kazimierz Nitsch, Odrębności słownikowe Poznania, Krakowa, Warszawy, „Język Polski” nr 8–10, s. 263.
(2.2-3) znaczenia używane są głównie w liczbie mnogiej, niektóre słowniki podają wyłącznie taką formę;
rosyjski: (2.3) хуйня