dobyć

dobyć () ,

czasownik przechodni dokonany ( dobywać) (1.1) wyjąć (1.2) spowodować powstanie dźwięku czasownik zwrotny dokonany dobyć się ( dobywać się) (2.1) wydostać się (o zapachu, dźwięku itp.)

(1.1-2)

(1.1) Komandor na taką obrazę zawrzał gniewem i dobył szpady. (1.2) Wziął gęśl, wszedł w koło i rzutem ręki / Dobył z strun dzikie, ponure dźwięki.Gustaw Zieliński, Kirgiz

(1.1) dobyć miecza / szpady

(1.1) wyjąć, wyciągnąć, chwycić za

dobycie , dobywanie dobywać dobyty

(1-2)