hańba () , , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) coś, co przynosi wstyd, stanowi ujmę dla honoru
(1.1)
(1.1) Zgubiłeś mnie wuj z kretesem, bo nie tylko, że mnie kula w łeb w Kiejdanach czeka, ale i hańba wiekuista na moje imię spadnie.H. Sienkiewicz: Potop
(1.1) wstyd i hańba • okryć się/kogoś hańbą
(1.1) wstyd, infamia, niesława, sromota, pohańbienie, niehonor, dyshonor, blamaż, gańba
(1.1) zaszczyt, chluba, chwała, honor, splendor
haniebność , hańbienie , zhańbienie haniebny haniebnie hańbić, zhańbić
gdy przyjdzie pycha, przyjdzie i hańba
Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.
albański: (1.1) turp angielski: (1.1) shame, disgrace arabski: (1.1) عار, شين, فضيحة białoruski: (1.1) ганьба bułgarski: (1.1) позор czeski: (1.1) hanba , ostuda esperanto: (1.1) malhonoro farerski: (1.1) æruloysi fiński: (1.1) häpeä francuski: (1.1) honte górnołużycki: (1.1) haniba hiszpański: (1.1) deshonra , infamia , vergüenza łaciński: (1.1) infamia nowogrecki: (1.1) αίσχος , ντροπή rosyjski: (1.1) позор sanskryt: (1.1) अपकीर्ति tuvalu: (1.1) luma ukraiński: (1.1) ганьба wilamowski: (1.1) siaond , siand włoski: (1.1) vergogna , disgrazia , onta