baszta ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) podstawowy element fortyfikacji starożytnych i średniowiecznych mający postać wieży umieszczonej na linii murów obronnych, na ich narożach oraz obok bram, od XVI wieku zastępowana przez basteje; (1.2) ściana boczna doku pływającego (1.3) w ogrodach z XVII-XVIII wieku kolista altana zamykająca naroże żywopłotu lub szpaleru
(1.1-3)
(1.1) Podziemne kondygnacje baszt często były wykorzystywane jako więzienia. (1.2) Baszta miała wysokość 5 metrów.
(1.1) baszta prochowa / więzienna • baszta okrągła / czworoboczna / ośmiokątna • baszta bramna / narożna
(1.1) wieża
basztowy
(1.1) < <
angielski: (1.1) wall tower arabski: (1.1) برج białoruski: (1.1) вежа francuski: (1.1) beffroi hiszpański: (1.1) cubo , torreón niderlandzki: (1.1) waltoren, muurtoren niemiecki: (1.1) Wehrturm nowogrecki: (1.1) πύργος rosyjski: (1.1) башня słowacki: (1.1) bašta ukraiński: (1.1) башта węgierski: (1.1) bástya włoski: (1.1) maschio , mastio