szczupak ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) długa ryba drapieżna; (1.2) długi skok (1.3) nóż składanySłowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 298. rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) chudzielec
(1.1-2)
(1.1) To jest tylko antysemickie gadanie, w które pan nie wierzy, bo pan dobrze wie, że płotkę zjada duży kiełbik, kiełbika zjada okoń, a okonia zjada szczupak, a szczupaka?W. Reymont: Ziemia obiecana (1.2) Ogier wyciągnął się, nogi zebrał i z miejsca jął sadzić potężne szczupakiW. Reymont: Rok 1794.
(1.1) szczubel, szczypok; szczuka, szczupiel
(1.1-2)
szczupaczek szczupaczy
(1.1) < (2.1) fonetyczne skojarzenie ze słowem szczupły
(1.1)
angielski: (1.1) pike; (1.2) diving header baskijski: (1.1) lutxo białoruski: (1.1) шчупак bułgarski: (1.1) щука duński: (1.1) gedde esperanto: (1.1) ezoko fiński: (1.1) hauki galicyjski: (1.1) lucio hiszpański: (1.1) lucio ido: (1.1) lucio islandzki: (1.1) gedda japoński: (1.1) カワカマス (kawakamasu), パイク (paiku), Esox lucius ノーザンパイク (nōzanpaiku) jidysz: (1.1) העכט (hecht) kaszubski: (1.1) szczëka , szczuka kazachski: (1.1) шортан litewski: (1.1) lydeka niemiecki: (1.1) Hecht nowogrecki: (1.1) λούτσος nowopruski: (1.1) līdi rosyjski: (1.1) щука staropruski: (1.1) liede szwedzki: (1.1) gädda ukraiński: (1.1) щука walijski: (1.1) penhwyad wilamowski: (1.1) haeht , hǡht , hacht