tupet ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zbytnia pewność siebie, granicząca z bezczelnością, zuchwałość (1.2) półperuka noszona przez mężczyzn dla zakrycia łysiny nad czołem
(1.1-2)
(1.1) Z tupetem odpowiadał na pytania. (1.1) Złodzieje mają niezły tupet i wyobraźnię, kradną świeżo posadzone rośliny przed kamerami monitoringu. (1.1) A także muszą mieć tupet. On ma tupet. Jemu sam oberpoliemajster powiedział: „Piotrze Aleksiejewiczu, wy macie tupet! Ja na was bardzo liczę“. (1.2) (…) swojego czasu, nosił włosy pudrowane, fryzurę i tupet markizów francuskich (…)
(1.1) z tupetem, mieć tupet (1.2) nosić tupet
(1.1) zuchwalstwo, buta, czelność, arogancja
(1.2) peruka
tupeciarz , tupeciara tupecik tupeciarski
(1.1) < (1.2)Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 26. (1.2) → czelność, kosmyk włosów, czupryna < → czub
(1.2) treska • peruczka
angielski: (1.1) cheek; (1.2) toupee duński: (1.1) frækhed , uforskammetehed ; (1.2) toupé , toupe , toupet francuski: (1.2) toupet niemiecki: (1.1) Frechheit , Unverschämtheit ; (1.2) Toupet norweski (bokmål): (1.1) frekkhet /; (1.2) tupé , tupe norweski (nynorsk): (1.1) frekkheit , frekkleik ; (1.2) tupé , tupe rosyjski: (1.1) наха́льство ; (1.2) тупе́й szwedzki: (1.2) tupé , toupé