rozkaz () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) polecenie wykonania czegoś wydane przez osobę uprawnioną do tego lub mającą nad kimś jakąś przewagę
(1.1)
(1.1) Dowódca wydał żołnierzom rozkaz natychmiastowego wycofania się z pola bitwy.
(1.1) polecenie, żądanie, nakaz
rozkaźnik , rozkazywanie , rozkazanie rozkazywać , rozkazać rozkazujący, rozkaźnikowy
przeciw sercu i hetmański rozkaz na nic
albański: (1.1) urdhër angielski: (1.1) order, command, instruction, behest białoruski: (1.1) загад duński: (1.1) ordre , befaling , pålæg , kommando esperanto: (1.1) ordono francuski: (1.1) ordre , commandement górnołużycki: (1.1) rozkaz hiszpański: (1.1) orden , mandamiento , yusión , consigna jidysz: (1.1) שאַף (szaf) kataloński: (1.1) ordre litewski: (1.1) komanda niemiecki: (1.1) Befehl , Kommando nowogrecki: (1.1) διαταγή , εντολή nowopruski: (1.1) palāipss połabski: (1.1) bat rosyjski: (1.1) приказ sanskryt: (1.1) शासन słowacki: (1.1) rozkaz staroangielski: (1.1) bebod szwedzki: (1.1) befallning , order ukraiński: (1.1) наказ włoski: (1.1) ordine, comando
rozkaz ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) rozkaz
(1.1)
rozkázat, rozkazovat
rozkaz ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) rozkaz (1.2) polecenie, zlecenie (1.3) tryb rozkazujący
(1.1) po rozkazu
(1.3) rozkazowace wašnje
rozkaznica , rozkaznik , rozkaznistwo , rozkazowar , rozkazowarstwo rozkazać , rozkazować rozkazny, rozkazowacy
rozkaz ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) rozkaz
rozkázať, rozkazovať