polano ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) kawał drewna przeznaczony na opał (1.2) ogon wilka
(2.1) od: polana
(3.1) forma bezosobowa czasu przeszłego od: polać
(1.1-2)
(1.1) Jedna zapalone polano z komina schwyciła i z nim jak z gorejącą chorągwią w obronnej postawie stanęła; druga wiadro pełne wody ku ziemi chyliła, trzecia zydel przyciągnęła i drzwi nim przywaliła. (1.2) Żelazny wilk urwał swój marsz. Ślepia jego obrzuciły ptasie żerowisko jakby planując łów. Nie na darmo stary wyga włóczył po kniei puszyste polano już kilkanaście lat.
(1.1) bierwiono, głownia, klocek, kłoda, szczapa (1.2) wiecha
polanko
< (→ palić się, płonąć); wyraz prawdopodobnie zapożyczony z języków wschodniosłowiańskich zważywszy na późne poświadczenie w polszczyźnie
angielski: (1.1) log baskijski: (1.1) egur hiszpański: (1.1) leño , tuero litewski: (1.1) malka niemiecki: (1.1) Scheit suahili: (1.1) kinga ukraiński: (1.1) поліно wilamowski: (1.1) siajt , šȧjt , śajt włoski: (1.1) ceppo